Ultrasonic

Πες τα Χρυσόστομη!

2007-02-28T17:24:00.000+02:00

Αναδημόσίευση από το site της Ελευθεροτυπίας:

«Πολ Ποτ ο Ιουστινιανός»
«Ο χριστιανισμός υπεύθυνος για πολλές θηριωδίες»
Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ
Και εγένετο... χαμός! Μόνο έτσι μπορεί να περιγράψει κανείς τις κωμικοτραγικές σκηνές που διαδραματίστηκαν στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών στο Σικάγο, που διοργάνωσε, όπως κάνει κάθε χρόνο, η ελληνική παροικία της πόλης.

Αναυδοι παρακολουθούν τη 15χρονη Προμηθέα ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος και ο μητροπολίτης ΙάκωβοςΣτο γεύμα που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Ritz» παρίσταντο εξέχοντα μέλη της ελληνοαμερικανικής κοινότητας μεταξύ των οποίων και ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και ο μητροπολίτης της πόλης Ιάκωβος.

Οπως κάθε έτος έτσι και φέτος είχε κληθεί ένας ομιλητής να αναπτύξει ένα θέμα. Το φετινό θέμα ήταν ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός και ομιλήτρια η Προμηθέα, μια 15χρονη κοπέλα με μαγικές επιδόσεις στα μαθηματικά. Σε ηλικία 6 ετών η Προμηθέα είχε τελειώσει την ύλη του δημοτικού και του γυμνασίου και σε ηλικία 14 ετών είχε πάρει πτυχία σε θετικές επιστήμες από μερικά από τα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια. Πέρα από τα μαθηματικά, η Προμηθέα είχε και ένα άλλο χόμπι: την αρχαία Ελλάδα και τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Μάλιστα, «Το Βήμα» πρόσφατα είχε δημοσιεύσει ένα πορτρέτο της νεαρής μαθήτριας στο οποίο έκανε εκτεταμένη αναφορά στην αγάπη της για την Ελλάδα.

Ξεκινώντας την ομιλία της σε άπταιστη καθαρεύουσα, αν και με αμερικανική προφορά, η νεαρή μαθηματικός έθεσε το ερώτημα σχετικά με τα αίτια που κατέστρεψαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Για να να δώσει αμέσως την απάντηση: «Ο χριστιανισμός», αυτή «η θρησκεία μίσους», ο χριστιανισμός ήταν ο ένας και μοναδικός υπεύθυνος για αυτή την «ανεπανάληπτη θηριωδία», αυτό το «αποτρόπαιο έγκλημα», όπως το χαρακτήρισε, κατά της αρχαίας Ελλάδας. Συνεχίζοντας η νεαρή ομιλήτρια περιέγραψε με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο, χρησιμοποιώντας πηγές της εποχής, τις θηριωδίες που διέπραξαν οι χριστιανοί εναντίον των αρχαίων Ελλήνων κατά τα πρώτα έτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η ομιλήτρια επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθούπολης, αυτό το «χριστιανικό σφαγείο», το οποίο είχαν στήσει οι πρώτοι μετά τον Κωνσταντίνο βασιλείς του Βυζαντίου. Εκεί μεταφέρονταν αλυσοδεμένοι όσοι Ελληνες επέμεναν να διατηρούν τα παλαιά ήθη για να εξοντωθούν μετά από φρικτά βασανιστήρια. Το στρατόπεδο αυτό λειτούργησε για 20 έτη και, όπως είπε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο «βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο» με τον οποίο οι χριστιανοί εξόντωσαν τους συνεχιστές της αρχαιοελληνικής παράδοσης.

«Δεν υπήρξε ποτέ ελληνικότητα του Βυζαντίου», διακήρυξε η ομιλήτρια και συνέχισε περιγράφοντας τους διωγμούς του Ιουστινιανού, αυτού του «αιματοβαμμένου τυράννου» και «ανθρωπόμορφου δαίμονα», όπως τον χαρακτήρισε. Ο Ιουστινιανός εφάρμοσε μια πολιτική φυσικής και πνευματικής «γενοκτονίας» του Ελληνισμού, καταστρέφοντας ναούς και αγάλματα και απαγορεύοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα Ελευσίνια Μυστήρια και τη λειτουργία του Μαντείου των Δελφών. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε -όπως αργότερα ο Πολ Ποτ στην Καμπότζη- να εξαλείψει κάθε σύμβολο που θύμιζε την παλαιά εποχή.

Οι παριστάμενοι φυσικά είχαν μείνει άναυδοι. Ιδιαίτερα αμήχανοι ήσαν οι δύο εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας, ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος και ο μητροπολίτης Ιάκωβος, που κάθονταν στα δεξιά και αριστερά της ομιλήτριας. Ασφαλώς θα προτιμούσαν να άνοιγε η γη να τους καταπιεί.

Συνεχίζοντας απτόητη η νεαρή Προμηθέα έφτασε και στα νεότερα χρόνια. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είπε, προσπάθησε «με αφορισμούς και απειλές» να σταματήσει την εξέγερση των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων. Ταυτόχρονα, η ομιλήτρια έκανε εκτεταμένη αναφορά σε περιπτώσεις -όπως του γιου του Κολοκοτρώνη, Ιωάννη- που προδόθηκαν από κληρικούς και καλόγερους στους Τούρκους με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο. Η ομιλήτρια δεν παρέλειψε να τονίσει ότι το Κρυφό Σχολείο ήταν «μύθος» και το μόνο που ενδιέφερε την Εκκλησία ήταν να κρατήσει τους Ελληνες στο σκοτάδι και στην αμορφωσιά. «Ο μοναδικός μοχλός πίεσης για την αλλαγή του καθεστώτος», είπε: «ήσαν οι Ελληνες Διαφωτιστές του εξωτερικού». Και αυτός ήταν ο λόγος -συνέχισε- που κυνηγήθηκαν τόσο πολύ από την Ορθοδοξία.

Οσο προχωρούσε η ομιλία τόσο αυξανόταν το κλίμα της δυσφορίας στην αίθουσα. Και όταν πλέον πλησίαζε το τέλος, πολλοί θερμόαιμοι ακροατές, όρθιοι, διέκοπταν την ομιλήτρια και την πλησίαζαν με απειλητικές διαθέσεις. Την κατάσταση έσωσε ο μητροπολίτης Ιάκωβος ο οποίος παίρνοντας το μικρόφωνο και αποτεινόμενος με οργισμένο ύφος στους ταραξίες είπε: «Δεν είσαστε μόνο εσείς ορθόδοξοι και Ελληνες. Μην διακόπτετε! Οφείλετε σεβασμό στην ομιλήτρια!».Και με αυτόν τον τρόπο αποφεύχθηκαν τα χειρότερα και επικράτησε και πάλι η επί γης ειρήνη. Ολόκληρο το βίντεο της ομιλίας και της εκδήλωσης μπορείτε να το βρείτε στο

http://www.helenair.com/articles/2005/05/01/sunday/c01050105_03.txt
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/02/2007

Zinedine σ' ευχαριστούμε!!

2006-07-02T16:26:00.000+03:00

"ΠΑΙΧΤΑΡΑ ΜΟΥ!!!!!!"

Zinedine Zidane (FRA), (Man of the match)
"We kept things tight and closed ranks. Physically, we were able to keep going until the end and we've come away with a deserved victory once again. Now, we're going to try and win that Trophy. I've got no intention of stopping now. It's just so amazing!"

Εκτός από εντυπωσιακή, η εμφάνιση του Zidane με τη Γαλλία στο ματς των 8 με τη Βραζιλία ήταν συγκινητική. Δε θέλω να πιστέψω ότι αυτή είναι η τελευταία - ή η προτελευταία - φορά που βλέπω ζωνατνά αυτόν τον μαγικό άνθρωπο να ζωγραφίζει στο γήπεδο.
Τιμή στο Zinedine!

Υ.Γ.1: Πόσοι μπορούν σε τέτοιο κρίσιμο ματς να κάνουν με ένα απλό πλασέ το γκολ να φαίνεται τόσο απλό, τόσο φυσικό και τόσο αρχοντικό όσο ο Henry στη φάση του γκολ μετά τη σέντρα του Zidane?

Υ.Γ.2: Για τελικό αυτό που προβλέπω – αλλά και αυτό που θέλω – είναι ένας Ναπολεόντειος τελικός: Γαλλία – Ιταλία. Ελπίζω να σηκώσει το τρόπαιο ο τιμημένος Zinedine.

Πολύ αστέρια αυτοί στο STAR

2006-05-18T17:37:00.000+03:00

Μια μια κίνηση ρουά ματ οι άνθρωποι του STAR πρόβαλαν την ώρα του τελικού του Champions League (πάλι οι κωλοδιαίτητές έκαναν το ματς μπουρδέλο - ακριβώς όπως στο εμετικό προηγούμενο μουντιάλ που έγινε της Κορέας απ' τις σφαγές) μια επιθεώρηση με πρωταγωνίστρια την Έλντα Πανοπούλου και άλλους 'δημιουργούς' τέχνης.

Συγχαρητήρια αξίζουν στους υπεύθυνους προγράμματος του καναλιού γι' αυτή την κίνηση που έκανε όλο τον κόσμο που είχε ανοικτούς τους δέκτες της τηλεόρασης να αδιαφορήσει για τον τελικό - μία κίνηση που έβγαλε τον άσο (που λέγεται σύγχρονη ελληνική επιθεώρηση) από το μανίκι και σάρωσε.

Ώρες ώρες αυτοί στο STAR μου θυμίζουν το ανέκδοτο που ο υπεύθυνος του μαγαζιού που προσέφερε τσάμπα όλα τα ποτά στους πελάτες έλεγε για τον ιδιοκτήτη: "Δε βαριέσαι, αυτός μου γαμάει τη γυναίκα, εγώ τι να κάνω? του γαμάω το μαγαζί."

Ξένος για την Ελλάδα ο μη μέτριος Ζαμπίδης

2006-04-14T23:27:00.000+03:00

Πρώτη φορά είδα (στο Channel 9) απόψε καλεσμένο ‘ζωντανά’ τον Μιχάλη Ζαμπίδη. Δε θυμάμαι να τον έχω ξαναδεί ποτέ ζωντανά σε ελληνικό κανάλι (αντίθετα από τα δεκάδες αποσπάσματα από συνεντεύξεις του σε κανάλια της Αυστραλίας, Ιαπωνίας, ΗΠΑ κλπ.).
Δε συμπαθούσα ποτέ την έννοια του πρωταθλητισμού σαν ιδέα. Ωστόσο, οι άνθρωποι που ανεβαίνουν στην κορυφή κάποιων αθλημάτων δεν μπορεί παρά να σου προκαλούν, αν όχι δέος, τουλάχιστο πολύ ενδιαφέρον. Σ’ αυτό προστίθεται η γοητεία που ασκούν σε αθλήματα που απαιτούν προγραμματισμό, ατελείωτο ιδρώτα, αυτοσυγκέντρωση, πειθαρχία, προσπάθεια, αρχίδια κ.α.. Όταν μάλιστα μιλάμε για τέτοια αθλήματα που είναι και ατομικά, τότε για ΄μένα η αθλητική πορεία του παγκόσμιου πρωταθλητή Iron Mike είναι αξιοθαύμαστη.
Πού θέλω να καταλήξω? Στο ότι στην Ελλάδα είναι γνωστός – και με το μικρό του όνομα πολλές φορές – και ο τελευταίος καραγκιόζης και όχι άτομα όπως ο Ζαμπίδης (ο οποίος έχει γίνει κάπως γνωστός τα τελευταία χρόνια με αφορμή και τον αγώνα που έδωσε στο ΣΕΦ πριν 1-1,5 χρόνο). Μήπως γιατί στη χώρα θεωρείται περιθωριακό άθλημα το kick boxing? Αυτός είναι ένας πολύ επιφανειακός λόγος.
Ο κύριος – βαθύς λόγος είναι ο εξής: Στην Ελλάδα έχει γίνει όλο και περισσότερο συνείδηση ότι το να είσαι κάποιος, να είσαι ευρέως γνωστός πρέπει περίπου να είσαι ή λαμόγιο ή να έχεις πολύ καλές δημόσιες σχέσεις ή και τα δύο – σε κάθε περίπτωση, γίνεται όλο και περισσότερο συνείδηση ότι οι ‘τίποτες’ που έλεγε και ο Πάγκαλος είναι εκείνοι που επικρατούν στην πολιτική, στη σκέψη, στα γράμματα, στις τέχνες, στον αθλητισμό κοκ. Μέτριοι άνθρωποι προβάλλονται σα κάτι το exceptional. Η πλέμπα (ιδεολογική και διανοητική) προβάλλεται σαν κάτι το σπουδαίο. Οι μέτριοι – σκέτοι σα βαρείς γλυκοί. Οι άδειοι σαν έχοντες ουσία και περιεχόμενο.
Αυτός είναι ο κύριος λόγος – και όχι το για κάποιους περίεργο ή βίαιο άθλημα του kick boxing – που άτομα σαν το Ζαμπίδη είναι παγκοσμίως πρώτα ονόματα με τρελά συμβόλαια και εδώ στην Ελλάδα ο πολύς κόσμος γνωρίζει μόνο τον/την κάθε ‘κύριο/κυρία τίποτα’.

Ήλθε το τέλος! Ήλθε το τέλος!

2006-03-31T17:50:00.000+03:00

Άρχισαν τα όργανα και αναμένονται τα 'μεγάλα μαχαίρια' μετά την άσκηση δίωξης κατά υπευθύνων της AGB.

Νομίζω η μεγαλύτερης σημασίας εγχώρια είδηση του μηνός που τελειώνει σήμερα.

Ιστορική αλλαγή σελίδας

2006-02-01T17:35:00.000+02:00

Μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής ιστορίας παρέδωσε τα κλειδιά της Fed στο διάδοχό του κ. Ben Bernanke. Μετά από 18 χρόνια στο τιμόνι του πιο νευραλγικού πόστου στην παγκόσμια οικονομία φεύγει έχοντας δημιουργήσει ένα θρύλο όχι απλά εν ζωή αλλά και κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Σίγουρα μια απ' τις προσωπικότητες για τις οποίες θα γραφτούν εκατομμύρια βιβλία και σελίδες στο internet. Για τον κ. Alan Greenspan οι ιστορικοί του μέλλοντος είναι δεδομένο ότι δε θα μιλήσουν για έναν ακόμα τραπεζίτη / οικονομολόγο αλλά για μια μορφή που σφράγισε πτυχές της ζωής του κόσμου.

Πόσο μακριά βλέπουν οι αγορές?

2006-01-31T20:10:00.000+02:00

Αυτό θα είναι πιστεύω ένα από τα κύρια ζητήματα που θα εξεταστούν στα επόμενα χρόνια, ώστε να καταλάβουμε πού θα μας οδηγήσουν οι ιδιαίτερα ιδιάζουσες συνθήκες που παρουσιάζονται σήμερα (φαινομενικά μεγάλη ρευστότητα σε παγκόσμια κλίμακα, έκρηξη του real estate, αυξανόμενο έλλειμα ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών των ΗΠΑ, ραγδαία ανάπτυξη Κίνας - Ινδίας, χρηματοδότηση των αμερικανικών ομολόγων και του δολαρίου από τις δυνάμεις της Ασίας, Ευρω-απαισιοδοξία κλπ.).

Ποιος είναι ο χρονικός ορίζοντας με βάση τον οποίο κρίνονται τα πράγματα? Ποιο είναι το timing και η απαρχή μιας ενδεχόμενης κρίσιμης καμπής? Και τελικά ποιος θα επαληθευτεί? Ο Stephen Roach της Morgan Stanley που προειδοποιεί για πολύ δυσάρεστα πράγματα ή ο Jim O' Neil της Goldman Sachs που παραμένει σαφέστατα αισιόδοξος?

Είναι εκπληκτικό το πόσο διαφέρουν μεταξύ τους οι μελλοντικές προσδοκίες αλλά κυρίως ο χρόνος μελλοντικής αναφοράς αυτών των προσδοκιών. Μάλιστα ο CEO κύριος Roach πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα προβληματιζόμενος για το πόσα από τα οφέλη (wins) της παγκοσμιοποίησης, που υποτίθεται ότι είναι μια win - win αυξητική (όσον αφορά την ευημερία) διαδικασία, τελικά υλοποιούνται!

Τελικά, για τις ελεύθερες αγορές τις πιο εποικοδομητικές, ξεκάθαρες και unbiased κριτικές τις κάνουν οι ίδιοι οι άνθρωποί τους - και εννοείται όχι οι γραφικοί τρεχαλατζήδες κατά της παγκοσμιοποίησης που μας δείχνουν τα μμε κάθε τρεις και λίγο.

Good BYE LENIN!

2005-11-28T19:32:00.000+02:00

Από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων είναι αυτή η γερμανική παραγωγή του 2002-3. Συνδιάζει με έναν εκπληκτικό πραγματικά τρόπο και ταυτόχρονα ισορροπεί ανάμεσα στην εξιστόρηση ενός άκρως πολιτικού θέματος (και ιστορικού σταθμού πια) και μιας ιστορίας σχέσεων των που εξελίσσεται στους ανθρώπους μιας οικογένειας μετά από ένα σοβαρό ατύχημα.

Θυμίζει έντονα όσον αφορά τις πολιτικές της αναφορές, και την περιγραφή του όλου περιβάλλοντος, την άλλη πολύ καλή ταινία "Est-Ouest" (Ανατολή-Δύση).

Αντίστοιχα, η ανθρώπινη ιστορία που λαμβάνει χώρα θυμίζει στοιχεία από την ταινία του Pedro Almodóvar "Hable con ella".

Πραγματικά τα τελευταία ένα δύο χρόνια με τα DVD που κυκλοφορούν έχω δει αριστουργήματα - ιδιαίτερα από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Δεκάδες τα παραδείγματα. Κοντεύει στο σημείο του σκοταδισμού το να βλέπεις να προωθούνται διαφημιστικά ή μέσω των τηλεοράσεων (*) εύκολες, 'φτηνές' και πιασάρικες ταινίες που βγάζει ο αμερικάνικος κινηματογράφος (δε θα κάνω συζήτηση για τα αριστουργήματα που όντως έχουν γίνει εκεί κατά καιρούς). Αλλά ιδιαίτρα τα τελευταία χρόνια, το πράγμα με τον αμερικάνικο κινηματογράφο δεν τραβάει. Δεν τραβάει η ομάδα ρε παιδί μου. Μέχρι και ο πολλά υποσχόμενος Ταραντίνο έκανε τη μεγαλύτερη παραγωγή του με μια ταινία (σόρρυ 1+1 ταινίες - σαν τις πίτσες) εντελώς για τα μπάζα (δεκτές οι αντιρρήσεις, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι αν δεν λεγόταν ταραντίνο ο σκηνοθέτης αλλά ταραντινοπουλίδης τότε η ταινία/ες θα είχε πάει κατ' ευθείαν στα μπάζα). Η πολυδιαφημισμένη συνέχεια του όντως πρωτοποριακού Matrix ήταν λιγότερο συναρπαστική και από μια μαγνητοσκοπημένη συναυλία του Σάκη Ρουβά. Τώρα λέει γυρίζουν για 99999ή φορά το Ζορό, το Γούντι τον Τρυποκάρυδο και το περνά περνά η μέλισσα. Μα τι βγάζουνε τα παλικάρια εκεί πέρα σαν βιτρίνα του κινηματογράφου τους?

Επίσης, κάτι άλλο: Λίγες ταινίες σε τσιγγλίζουνε και σε συνταράσσουν πια από τον αμερικάνικο κινηματογράφο. Να λες ότι 'αυτή η ταινία μου έχει μείνει'. Η τελευταία για 'μένα ήταν το Fight Club (την είχα δει πριν δύο χρόνια). Υπάρχουν και άλλες πολλές άρτιες και πραγματικά πολύ καλές ταινίες. Αλλά μιλάω για ταινίες που σου δίνουν το κάτι παραπάνω. Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος (ιδιαίτερα ισπανικός και γαλλικός) έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να μου πουν πια κάτι πιο συνταρακτικό μέσα από μια ταινία.

Από την άλλη, επειδή έχω αρχίσει και βλέπω και παλιό ευρωπαϊκό κινηματογράφο, όπου έχουν γίνει ταινίες απερίγραπτες, ίσως και να ήταν πάντα έτσι τα πράγματα και απλά να νόμιζα/νομίζαμε ότι ήταν διάφορετικά.

Και ένα τελευταίο πλεονέκτημα των ευρωπαϊκών κινηματογραφικών παραγωγών: Η μουσική τους. Υπάρχει και η σχετική παράδοση, αλλά και στις τελευταίες παραγωγές η μουσική τους είναι πραγματικά μια άλλη διάσταση ή άλλες παράλληλες διαστάσεις τη στιγμή που σε πολλές αμερικάνικες αρκείται στο να εκπληρώνει περισσότερο ένα διαδικαστικό, επιφανειακό, στενά μεγαλοπρεπή ή υποβλητικό καθαρά ρόλο, έναν τέλος πάντων πολύ πιο ρηχό ρόλο.

Κάτι συμβαίνει με τον αμερικάνικο κινηματογράφο. Και καλά οι ανεξάρτητες (εκτός Hollywood) παραγωγές πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Το θέμα είναι ότι οι mainstream ταινίες παλιότερα είχαν κάτι να πουν - κάποια αξιόλογη ιστορία - δοσμένη με κάποιον νέο, περίεργο, ιντριγκαδόρικο τρόπο. Τώρα ψάχνουν σενάρια για να τσιγγλίσουν το ενδιαφέρον. Πηγαίνουν σιγά σιγά σε τέλμα αν δεν κάνουν σοβαρές μεραγραφές - ανθρώπων, σκηνοθετών, σεναριογράφων. Είναι τυχαίο που όλοι μας μπορούμε να απαριθμήσουμε τουλάχιστον 20-30-40-50-100 αμερικάνους ηθοποιούς κολλοσσούς μέχρι πριν λίγα χρόνια, και σήμερα σε ηλικίες κάτω των 40-50 τους ψάχνουμε με το ντουφέκι. Όχι γιατί δεν υπάρχουνε πιστεύω. Αλλά γιατί δεν τους δίνεται η σκηνή, οι ταινίες για να φανούνε.

(*) Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι χοντρή μαλακία να προβάλλεται και να καταναλώνεται ο Στίβεν Σίγκαλ και οι παρόμοιες παπαριές στην TV ή οι ηλίθια ανάλαφρες και χαζοκούδουνες αμερικάνικες κομεντί των τελευταίων χρόνων. Τι να λέμε τώρα..., μόνο στις τσόντες έχουν πια κάποια φαντασία οι άνθρωποι, στα άλλα έχουν νομίζω λιγότερη και από υπέργηρο φύλαρχο που έχει αλτζχάιμερ. Είναι απίστευτο το τι ταινίες προσπαθούνε να μας πουλήσουνε (και μας πουλάνε ασφαλώς...).

Όταν τα έργα και τα αποτελέσματα μιλάνε μόνα τους

2005-11-10T18:41:00.000+02:00

Ή αλλιώς, η πώς μια 'πολύ λίγη' διοίκηση ξεφτιλίζει μια ομάδα με την πάροδο των χρόνων, και πώς μια διοίκηση με όραμα δίνει στην ομάδα ειδικό βάρος και την έχει για δέκα χρόνια στα σαλόνια της ευρώπης.

La Ville est tranquille

2005-11-08T18:15:00.000+02:00

Με τις ταραχές των τελευταίων ημερών στη Γαλλία αυτό που με σιγουριά μπορεί να πει κανείς είναι ότι για μία ακόμη φορά τα πράγματα δε συμπεριφέρονται και δεν είναι μόνο όπως επιφανειακά τα βλέπουμε.

Η ταινία του αρμενικής καταγωγής Robert Guédiguian μπορεί να μην έχει θέμα τις συγκρούσεις στους δρόμους των 'κοινωνικά απομονωμένων' που διέξάγονται στους δρόμους της Γαλλίας αυτές τις μέρες, δείχνει όμως ότι δεν είναι ανάγκη να γίνει μια χώρα μπουρδέλο για να καταλάβει κάποιος (ιδιαίτερα κάποιοι πολιτικοί δημοσιοσχεσίτες ή ισορροπιστές τύπου Σαρκοζί και ντε Βιλπέν) τι τρέχει.

Η Γαλλία είναι η πατρίδα των σύγχρονων κοινωνικών επαναστάσεων για ελευθερία αλλά είναι και η παραδοσιακή πατρίδα της μπουρζουαζίας (δεν είναι τρέλα η 'αριστερή' ορολογία?) και της καλής ζωής. Οι γερμανοί αξιωματικοί που βρίσκονταν στη Γαλλία, μετά από τη γνωστή 'ένδοξη' αντίστασή των Γάλλων (πόσα ανέκδοτα δεν έχουν βγει γι' αυτό....) στο β' παγκόσμιο, τραβούσαν τα μαλλιά τους για τους στρατιώτες τους που γλυκαίνονταν από τις θερμές γαλλίδες και από το easy living του γαλλικού τρόπου ζωής - και στις πόλεις και στην επαρχία - που κινδύνευε να μετατρέψει τα καμάρια της Βέρμαχτ σε ένα μάτσο καλοπερασάκηδες τυχοδιώκτες.

Παράξενη έως σχιζοφρενική ισορροπία αυτή μεταξύ της ευαισθητοποίησης για ελευθερία, ισότητα και αληλεγγύη της γαλλικής επανάστασης και αυτής της περιόδου τρομοκρατίας στα μετεπαναστατικά και προναπολεόντεια χρόνια που αποκεφάλιζαν σχεδόν για πλάκα και με συνοπτικές διαδικασίες τους πάντες. Όλα αυτά μαζί με τη μεγαλομανία της πάλαι ποτέ υπερδύναμης που υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της, το εκπληκτικό μωσαϊκό καλλιτεχνικών και φιλοσοφικών ρευμάτων ιδιαίτερα στους τελευταίους δύο αιώνες, και ταυτόχρονα με το χαρακτηριστικό γαλλικό easy livin' (σαν αυτό στην ταινία 'Διακοπές στο Παρίσι' με το Σταυρίδη και το Γκιωνάκη, που ονειρευόντουσαν τη dolce vita της πόλης του φωτός) συνθέτουν την εικόνα της ξεχωριστής - παράξενης γαλλικής κοινωνίας.

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί

2005-10-26T20:42:00.000+03:00

Με αφορμή τέτοια υποκριτικά δημοσιεύματα σχολιάζω καγχάζοντας:

Προβάλλεται η αρχή απορρήτου των επικοινωνιών, το σύνταγμα της χώρας, διάφοροι βαρύγδουποι όροι και θεσμοί για να πειστεί ο κόσμος ότι ‘δεν είναι σωστά πράματα αυτά που συμβαίνουν στις τηλεοράσεις’. Οι ανεξάρτητες αρχές στη χώρα έχουν υπερεκτιμηθεί και ό,τι και να πούνε αποτελεί πια θέσφατο στο οποίο αν διαφωνείς είσαι μάλλον περίεργος. Μερικές τέτοιες αρχές είναι εκπληκτικά αναξιόπιστες και δυσλειτουργικές (βλέπε π.χ. εθνικό ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο). Τώρα το τι σημαίνει ‘ανεξάρτητες’ είναι πιστεύω από αμφισβητήσιμο έως γελοίο για να το σχολιάσω.
Όταν βγαίνει ο big brother (οι ΗΠΑ) και επιβάλλει το φακέλωμα (βρίσκει εμπόδιο στο τεραστίων διαστάσεων κόστος – η αγορά έχει μερικές φορές αμυντικούς μηχανισμούς και για τη λογοκρισία) τότε τι σκατά κάνουν οι πολιτικοί και όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται τώρα? Το ευρωπαϊκό σύνταγμα που απορρίφθηκε και στο οποίο ουσιαστικά υπήρχε αναίρεση ‘στεγνά’ του τεκμηρίου της αθωότητας τι ήταν και τι μπορεί να πει η όποια ‘ανεξάρτητη’ αρχή?

Το ότι το σύνταγμά μας είναι πια ένας νόμος που έχει ισχύ νομοθετήματος μιας νομαρχίας (ευτυχώς σε μερικές περιπτώσεις, όπως ο βασικός μέτοχος – ζητούσαμε να νομοθετήσουμε τον ίδιο τον παραλογισμό) το έχουμε χωνέψει ή νομίζουμε ακόμα ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου?

Τώρα το ότι υπάρχει επιχείρημα που αναφέρεται στην “υποχρέωση των προϊσταμένων εισαγγελέων να επιληφθούν και να ασκήσουν διώξεις στις καταφανείς περιπτώσεις όπου οι αποκαλύψεις αυτές γίνονταν με παράνομα αποκτηθέντα αποδεικτικά μέσα, όπως είναι η μαγνητοφώνηση τρίτου προσώπου χωρίς τη συναίνεσή του” και μάλιστα εκφράζεται από την εφημερίδα ‘Ελευθεροτυπία’ ή οποία είχε πρωτοσέλιδα τα θέματα για τα φρουτάκια (με ‘παράνομη’ μαγνητοφώνηση…), για τους γιοσάκηδες (με ‘παράνομη’ μαγνητοφώνηση…), και πολλές άλλες περιπτώσεις (παλιότερα συνέβαλλε στο σκάνδαλο Κοσκωτά – δεν είχε ‘καταδικάσει’ τους τότε πολιτικούς προτού δικαστούν από το ειδικό δικαστήριο?) τι να πει κανείς? Η υποκρισία έχει και όρια… Και η βλακεία επίσης (για όσους πραγματικά πιστεύουν στην ανάγκη μεγαλύτερης προστασίας των προστατών μας). Αλλά το σημαντικό δεν είναι αυτό.

Έχουν αρχίσει σιγά σιγά πολιτικοί και δημοσιογράφοι να αντιλαμβάνονται ότι η επαφή με τον κόσμο και ο επηρεασμός της κοινής γνώμης είναι ένας άνεμος που αλλάζει γρήγορα κατεύθυνση και χρειάζεται όλο και περισσότερο να κάνει κανείς χειρισμούς Νίκου Κακλαμανάκη για να κοντρολάρει την επίδραση αυτού του ανέμου και εκμεταλλευτεί τις αλλαγές του.
Οι εξελίξεις και σε πολιτικό επίπεδο (εκπληκτικά γρήγορος ρυθμός παγκοσμιοποίησης των αγορών – κοινωνιών που έχει ουσιαστικά ξεφτιλίσει τις λεγόμενες ‘αριστερές’ και ‘συντηρητικές’ πολιτικές) αλλά και σε επίπεδο ανταλλαγής ιδεών και κουλτούρας είναι τέτοιες που οι ανεπαρκέστατοι πολιτικοί μας και οι σίγουρα ακόμα πιο ανεπαρκέστατοι χαλιναγωγοί της ενημέρωσης αδυνατούν απλά να αντιληφθούν και να παρακολουθήσουν.

Και βγαίνει λοιπόν και ο άλλος και λέει ότι ‘Το νοσηρό κλίμα δεν θα ανακόψει την προσπάθεια της κυβέρνησης’.
Ποια προσπάθεια (το να κρατηθεί κάποιος στην εξουσία ‘με κάθε κόστος’ γιατί πρέπει να είναι δική μας έννοια?) και κυρίως ποιας κυβέρνησης? Γίνεται κάτι πραγματικά πρωτοποριακό (εκτός από την τελειοποίηση του λαμογισμού) και υγιές στην ελλάδα τα τελευταία 4-5 χρόνια και δεν το πήραμε χαμπάρι?
Τη στιγμή που δίπλα μας συντελούνται κοσμοϊστορικές εξελίξεις εμείς σα χώρα στη μίζερη γωνιά μας ασχολούμαστε με τις ΔΕΚΟ και το τι θα γίνουνε, με την ξαναμανα-αλλαγή του συστήματος εξετάσεων στα λύκεια, με ηλίθιους και πανηλίθιους νόμους (βλέπε βασικό μέτοχο) που κάνουν οι Παυλόπουλοι (ούτε σε μικρό παιδί δε συγχωρούνται τέτοιες χοντρές μαλακίες που έγιναν), με τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, με το αν θα προσληφθούν οι συμβασιούχοι και με ό,τι απίστευτο ακούω τα τελευταία χρόνια.

Ο κανόνας είναι απλός: Όποιος έχει ισχύ και μπορεί, επηρεάζει το πολιτικό και επικοινωνιακό σκηνικό.

Δε χρειαζόμαστε προστάτες για τους ανίκανους πολιτικούς, για τα λαμόγια που τα ‘φουκαριάρικα’ τα ηχογραφούν εν ώρα υπηρεσίας και συναλλαγών (‘εν αγνοία τους’) ή για μεγαλοεκδότες όπως η κάθε Ελευθεροτυπία που θίγονται τα συμφέροντά της και βλέπει άλλους στο χώρο της ενημέρωσης να αποκτούν το πάνω χέρι.
Η αλήθεια είναι, όπως λέει και ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, ότι οι θεσμοί δε λειτουργούν. Δεν προλαβαίνουν τις εξελίξεις συμπληρώνω εγώ – είναι αρτηριοσκληρωτικοί και αδυνατούν να κρατήσουν όλα τα προνόμια στα οποία ήταν συνηθισμένοι.
Και όταν κάποιος είναι αργός και αναποτελεσματικός καλά θα κάνει να φροντίσει να βελτιωθεί αντί να λέει ‘σταματήστε τον κόσμο να κατέβω’.

Δεν παράγουμε κάτι το αξιοσημείωτο σα χώρα εκτός από μύθους και προκαταλήψεις.

Το ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι σκούζουν – φωνάζουν για περισσότερο έλεγχο στα μέσα ενημέρωσης (κυρίως στα ηλεκτρονικά) είναι σε μεγάλο μέρος έλεγχος για να μη φαίνεται η γύμνια του βασιλιά (του πολιτικού μας συστήματος δηλαδή) και των ιδίων.

Το πρώτο ξύπνημα

2005-09-25T18:45:00.000+03:00

Κουΐζ: Τι εννοεί ο ποιητής?

2005-09-02T18:47:00.000+03:00

Τί θέλει να μας πει ο Μπους?
1. Νααα μια κωλοφαρδία είχαμε που δεν έφτασαν οι πλημμύρες στο Λευκό Οίκο.
2. Νααα κάτι κοτρώνες μου πέταξαν οι άστεγοι στο New Orleans.
3. Σας αγαπάω όλους τόόόόσο πολύ (Μαρία Αλιφέρη στυλ). Να σας κάνω μια αγκαλιά..
4. Έτσι με περικύκλωσαν κάτι σκούροι στο Αλαμπάμα για να μου πουν τα συγχαρίκια..
5. Θα συγκρουστούμε κάθετα με τη διαπλοκή (!)
6. Φουλ επίθεση έπρεπε να παίξει ο μαλάκας ο Μαλεζάνι! - όχι με έναν μόνο επιθετικό
7. Έτσι θα σας τα πάρει τα λεφτά ο Αλογομούρης.
8. 'O sole mio...
9. Σφοδρή η σύγκρουση συμφερόντων μεγαλοεργολάβων για τα συγχρηματοδοτούμενα.
10. 40 χρόνια βαρελάς, τέτοιο πάτο δεν ξανάδα (μετά από επίσκεψη της Jennifer Lopez στο οβάλ γραφείο).
11. Έτσι πήγε που λέτε να στουκάρει πάλι με το αυτοκίνητο αυτό το βούρλο η κόρη μου.
12. Με τις νέες φορολογικές ρυθμίσεις θα σας γίνει ο πάτος ναα!

Απίστευτα και όμως γιαπωνέζικα

2005-08-25T18:57:00.000+03:00

Αντιγράφω από την 'Καθημερινή':

Πέμπτη, 25 Aυγούστου 2005 http://www.ekathimerini.gr/
Mια μέθοδος προσλήψεων που δεν θα εφαρμόσει το AΣEΠ...

Aκόμη και για μια χώρα που φημίζεται για τα ιδιόμορφα εργασιακά της ήθη, όπως η Iαπωνία, η μέθοδος "στρατολόγησης" νέων υπαλλήλων που εφήρμοσε η ανερχόμενη εταιρεία διαδικτυακού εμπορίου ImageNet Co. θεωρείται πρωτοφανής. Oι ενδιαφερόμενοι -στην συντριπτική πλειονότητά τους απόφοιτοι πανεπιστημίων που αναζητούν την πρώτη τους δουλειά- κλήθηκαν να ανεβούν στην... κορυφή του όρους Φούτζι, σε 3.776 υψόμετρο, προκειμένου να υποβληθούν στη δοκιμασία της συνεντεύξεως από στελέχη της εταιρείας, αφού προηγουμένως θα είχαν αποδείξει πόσο αποφασισμένοι είναι να υπηρετήσουν με όλες τις δυνάμεις τους -ψυχικές και σωματικές- τον υποψήφιο εργοδότη τους.

"H εταιρεία μας θέλει να κατακτήσει την κορυφαία θέση στην αγορά, γι' αυτό και επιλέξαμε να εξετάσουμε τους υποψηφίους μας στο ψηλότερο όρος της χώρας", ήταν η "εξήγηση" που έδωσε εκπρόσωπός της.

H πρακτική, πάντως, μπορεί να θεωρηθεί υπερβολικά σκληρή ή εκκεντρική, αλλά αποδείχθηκε αποτελεσματική: από τους 20 υποψηφίους για τις τέσσερις προσφερόμενες θέσεις, οι εννέα "κόπηκαν" στη μέση της εξαντλητικής πεζοπορίας, γεγονός που αύξησε τις πιθανότητες επιτυχίας των υπολοίπων. Kαι να σκεφτεί κανείς ότι αυτά συμβαίνουν σε περίοδο που η ανεργία στην Iαπωνία έχει πέσει στο κατώτερο επίπεδο των τελευταίων επτά ετών...

Σχόλιο: Αν αυτά τους τα κάνουν προτού τους προσλάβουν, δεν τολμώ να φανταστώ τι θα τους κάνουνε μετά την πρόσληψη στην εταιρεία. Μετά από αυτά ίσως δεν είναι μακριά η εποχή που η φράση "ρε 'συ, σ' αυτή την εταιρεία μιλάμε ότι σε γαμάνε" δε θα είναι ένα απλό σχήμα λόγου. Ίσως μάλιστα αυτό να ξεκινήσει από την πρωτοπόρο Ιαπωνία για την οποία ο μεγάλος P. J. O'Rourke είχε πει ότι εκεί "ξέρουν κάτι δικά τους σεξουαλικά κόλπα, τα οποία με λίγη καλή τύχη θα παραμείνουν για πάντα δικά τους"

The rules of the game (*)

2005-08-12T17:28:00.000+03:00

Επειδή οι κοινωνίες και οι αρχές που τις διέπουν είναι απίστευτα πολύπλοκα συστήματα, γράφω κάποιες γενικές σκέψεις:

Ο άγνωστος στο ευρύ κοινό αυστριακός μαθηματικός Kurt Godel συνέβαλε με την επιστημονική εργασία του στην ανατροπή μιας ολόκληρης φιλοσοφίας που υπήρχε, και υπάρχει εν πολλοίς, στη θεώρηση του κόσμου και των μοντέλων που το περιγράφουν εδώ και χιλιάδες ίσως χρόνια. Ο άνθρωπος με λογικά και μαθηματικά επιχειρήματα απέδειξε ότι ακόμα και για αυστηρά περιορισμένα και αυστηρά περιγεγραμμένα περιβάλλοντα προς εξερεύνηση, όπως είναι οι διάφοροι κλάδοι των μαθηματικών, είναι αδύνατο να βρει κανείς ένα σύνολο από 10, 20, 100, 1.000.000.000 κανόνες (ή αξιώματα όπως λέγονται) με τα οποία να περιγράφει πλήρως το σύνολο, και να εξηγήσει (άρα και να προβλέπει) τις ιδιότητές του.

Αυτό είναι το θεώρημα της ‘μη – πληρότητας’, που χοντρά – χοντρά λέει ότι δεν μπορώ να περιγράψω πλήρως π.χ. τη θεωρία αριθμών με 100 (ή όσα να ‘ναι) αξιώματα, ή την τριγωνομετρία με 1.000 (ή με ένα δις). Στην πραγματικότητα δεν έχω την παραμικρή ελπίδα ότι μπορώ να την περιγράψω πλήρως (άρα η αρχέγονη ιδέα στο υποσυνείδητο του να γίνουμε κάποτε μικροί θεοί πήγε περίπατο). Λέει επίσης ότι ψάχνοντας είναι δυνατό (δεν λέει ότι είναι εύκολο, λέει ότι είναι δυνατό) να βρω περιπτώσεις που αυτοί οι κανόνες όχι απλά είναι ανεπαρκείς, αλλά είναι και αντικρουόμενοι, τόσο με το αντικείμενο που περιγράφουν (στη φυσική π.χ. δε θα συμφωνούσαν με το πείραμα) όσο και μεταξύ τους. Οι φαινομενικά ανεξάρτητες βάσεις της σκέψεώς μας λοιπόν δεν είναι και τόσο ανεξάρτητες, και ακόμα χειρότερα δεν είναι καν βάσεις (με την πλήρη έννοια).

Σα φιλοσοφία καλό θα ήταν λοιπόν σιγά σιγά ο κόσμος να ξεχάσει τα πλήρη, πεπερασμένα και συνεκτικά, αγνά, μη αντικρουόμενα, μη αντιφατικά οικοδομήματα. Δεν υπάρχουν τέτοια ούτε καν στην απλή αριθμητική – αυτό απέδειξε ο αυστριακός και οι μετέπειτα μαθηματικοί των δυναμικών συστημάτων.

Τώρα, όπως φαντάζεται κανείς όταν πηγαίνει πιο κοντά στη φύση (και όχι σε τέτοια αφηρημένα και αυστηρά οικοδομήματα) τα πράγματα ‘σκουραίνουν’ δραματικά. Όταν περιγράφει π.χ. φαινόμενα της φυσικής υπάρχουν ανυπέρβλητες δυσκολίες, στη βιολογία ακόμα περισσότερες. Όταν δε μπλέκουν μέσα και οι ευφυείς παράγοντες σε αλληλεπίδραση, δηλαδή όταν θέλουμε να περιγράψουμε τις ανθρώπινες κοινωνίες, τα πράγματα τότε έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τις υποθετικές δυνατότητές μας να δώσουμε αναλυτικούς, συγκεκριμένους κανόνες για να περιγράψουμε ή να προδιαγράψουμε τους όρους ζωής μας. Γι΄ αυτό η κοινωνιολογία και η σχετική ποσοτική επιστήμη η ‘οικονομία’ είναι οι δυσκολότερες στο σύνολό τους και στο σύνολο των αρχών της από όλες τις άλλες επιστήμες.Αυτά τα αναφέρω για να εκφράσω το πόσο συνολικά διαφωνώ με τις λογικές του ‘βρήκαμε 10 υπαρκτά και ανεξάρτητα δικαιώματα και κανόνες, τα οποία είναι έτσι κι έτσι και πάνω στα οποία θα χτίσουμε τους όρους ζωής μας’. Σίγουρα αυτό πρέπει να κάνουμε, αλλά στο μυαλό μας καλό είναι να έχουμε ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα ανεξάρτητο, στοιχειώδες και τέλος πάντων παντού υπάρχει και μια κρυμμένη αχλάδα με ουρά.

Το αμερικάνικο σύνταγμα π.χ. είναι αναμφίβολα απίστευτα πιο φίλο προς την ελευθερία σε σχέση τα περισσότερα στον κόσμο και σε σχέση με το παραμύθι που λέγεται ‘ευρωπαϊκό σύνταγμα’ που πήγανε να το πλασάρουνε οι χαρούμενοι ευρωπαίοι ηγέτες. Τώρα το τι δημοκρατία και ελευθερία απολαμβάνουν στο αμέρικα (πάντως πολύ καλύτερη ίσως απ’ τη δική μας) είναι μια τεράστια κουβέντα. Και σίγουρα, μπορεί να μην καταφέρουμε ποτέ να βρούμε τους σωστούς κανόνες του παιχνιδιού, αλλά οι τελευταίοι αιώνες μετά την αναγέννηση έχουν δείξει ότι πάμε συνολικά σε καλό δρόμο. Άρα, καλά κάνουμε και αναζητάμε συνέχεια σωστότερους και δικαιότερους κανόνες για να ζούμε σε κοινωνίες.

Τώρα κάποιος έγκριτος και ξύπνιος νομικός θα μπορούσε ωστόσο πανεύκολα να γκρεμίσει ένα ένα όλα τα δικαιώματα που περιγράφονται στα συντάγματα του όλου του κόσμου, γιατί η πράξη λέει ότι είναι άδεια λόγια. Εγώ ας σχολιάσω απλά τα εξής:

Π.χ. «δικαίωμα στη ζωή»: υπάρχει η θανατική σε κάποιες χώρες, την οποία το κράτος επιβάλλει, άρα η ζωή δεν είναι αναφαίρετη.

Στον πόλεμο υπάρχει δικαίωμα στη ζωή? Ή ξεχάσαμε ότι έχουμε το προνόμιο να είμαστε σε μια εκπληκτική ιστορική συγκυρία που δεν υπάρχουν εκτεταμένοι πόλεμοι σε μας για καμιά 60ρια χρόνια?

Άλλο "στοιχειώδες δικαίωμα":

«δικαίωμα στην ιδιοκτησία των νομίμων κεκτημένων», όπου το τι σημαίνει νομίμως κεκτημένα όχι απλά δεν μπορεί να στηθεί σε κανόνες, με την παραπάνω μη ντετερμινιστική λογική, αλλά είναι κάτι που για μένα έξω από κάθε συζήτηση.

Παλιά όταν οι μικροί πολέμαρχοι μοίραζαν τη λεία, ερχόταν ο μεγάλος αυτοκράτορας (π.χ. Καρλομάγνος, οι Βυζαντινοί και οι όποιοι άλλοι) και έλεγε: ‘παιδιά, ως εδώ ήταν, επειδή ο κόσμος απαιτεί, θα κάνουμε μια αναδιανομή’. Και τους ξαναμοίραζε την περιουσία. Και εκείνοι έλεγαν ‘μα εμείς χύσαμε αίμα (κυριολεκτικά) για να τα’ αποκτήσουμε, μα έτσι μα αλλιώς……..’. Αυτά ήταν τότε τα νομίμως κεκτημένα, με πολέμους και με βία, τα οποία δεν ήθελαν να τους τα πάρει το κράτος με το ζόρι.

Τώρα οι κοινωνίες είναι λιγότερο άναρχες, πιο πολιτισμένες και με άλλους (σίγουρα καλύτερους από τότε) κανόνες. Το τι είναι νομίμως κεκτημένο σε μια κοινωνία σήμερα το προβλέπουν οι νόμοι. Τώρα όποιος νομίζει ότι σε μια σημερινή κοινωνία οι νόμοι είναι πραγματικά ίδιοι για όλους (εδώ πάει και το «δικαίωμα ισότητας απέναντι στους νόμους»), τότε θα πιστεύει σίγουρα και ότι τα παγκόσμια ρεκόρ στο στίβο γίνονται τρώγοντας (οι αθλητές) δίπιτα σουβλάκια και παγωτό πύραυλο της algida με καρδιά από κρέμα. Πάντως, αναντίρρητα το κράτος δικαίου είναι σε καλύτερο επίπεδο από τότε που έβαλαν στο μπουντρούμι τον Κολοκοτρώνη.

Για να κλείσω, αυτό που θέλω να πω είναι ότι έτσι κι αλλιώς οι διακηρύξεις των στοιχειωδών δικαιωμάτων και κανόνων σε κάθε εποχή δεν είναι παρά ένας πολιτικός - κοινωνικός συμβιβασμός. Η προσκόλληση με παρωπίδες ακόμα και σε ανθρωπιστικά ιδεώδη οδηγεί ακόμα και σε τραγωδίες. Η μαρξιστική και κομουνιστική σκέψη είχε σαν ένα κανόνα με ανθρωπιστική βάση την ‘εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο’. Τα αποτελέσματα? Γνωστά. Κάτι δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι έφαγαν λεπίδι για να ικανοποιηθούν κανόνες που θα οδηγούσαν κάποτε σε ιδανικές (ουτοπικές φυσικά) κοινωνίες.Οι φαινομενικά καλοί και αγνοί κανόνες, εκτός του ότι δεν είναι πλήρεις και αξιόπιστοι (δηλαδή μη – αντιφατικοί) οδηγούν μερικές φορές σε αποτελέσματα που κανείς δε φανταζόταν (και σίγουρα δεν ήλπιζε).

(*) Ομώνυμο τραγούδι του Μιχάλη Ρακιντζή με το συγκρότημά του (τους Scraptown) το 1983

Lucky Cruisers

2005-08-03T19:34:00.000+03:00

Ταξίδι με το Ρομίλντα (του Αγούδημου):

Πώς πληρώνοντας ένα απλό δρομολόγιο μπορείς πραγματικά να απολαύσεις μια κρουαζιέρα πολλών ημερών στα ελληνικά νερά - κανείς όμως δεν ξέρει τη διάρκειά της. Ούτε και η ίδια η εταιρεία. Είναι ένα ταξίδι έκπληξη (ένα σορπράιζ που λέγανε στις ελληνικές ταινίες).

Ρομίλντα λοιπόν: μια νέα άποψη και ταυτόχρονα μια νέα προοπτική για τις διακοπές μας.

Ψιθυρίζεται ότι τρίβει τα χέρια του ο Αλογομούρης, γιατί (λέει) εκτός από τις ποδοσφαιρικές ομάδες της πρώτης εθνικής θα μπουν στο στοίχημα οι μέρες και οι ώρες αναχώρησης του Ρομίλντα από τα λιμάνια της χώρας. Μιλάμε για πολύ μεγάλα κέρδη στον ΟΠΑΠ και ο υπουργός οικονομίας το ξέρει αυτό. Το ΦΠΑ στις οικοδομές φαίνεται ότι δεν είναι αρκετό και με αυτόν τον τρόπο ελπίζει να ξελασπώσει τον ήδη ελλειμματικό προϋπολογισμό.
Σε αυτούς που θα προβλέπουν με επιτυχία την αναχώρηση του πλοίου από το λιμάνι του Πειραιά, τα κέρδη του δελτίου θα απονέμονται σε ειδική τελετή στην προβλήτα του λιμανιού από τον υπουργό ναυτιλίας κ. Κεφαλογιάννη.
Πάντως ήδη οι παράνομοι μπουκ που παίζουν το Ρομίλντα δε χαρίζονται, δίνοντας σα χαμηλότερη απόδοση περίπου 13 προς 1 στην πρόβλεψη μέρας και ώρας (με απόκλιση τετάρτου της ώρας), κάτι που έχει εξιτάρει τους απανταχού κυνηγούς της θεάς τύχης.
Ταυτόχρονα, το υπουργείο οικονομικών σε συνεργασία με το υπουργείο ναυτιλίας επεξεργάζονται την εισαγωγή στο στοίχημα και του ‘ομόσταβλου’ Ροδάνθη καθώς και μιας σειράς άλλων ‘lucky cruisers’ (ή ‘τυχερών κρουαζιερόπλοιων’ όπως έχει επικρατήσει ο όρος).

Μια τέτοια προοπτική δεν αποκλείει να δούμε ραγδαίες εξελίξεις όπως την εισαγωγή του ΟΠΑΠ στα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης και του Τόκυο μέχρι το τέλος του χρόνου.

Κάτι τέτοιο θα σημάνει όχι απλά την αναθέρμανση της εθνικής οικονομίας αλλά θα είναι το όχημα για την εκπλήρωση του οράματος που υπάρχει στο Μαξίμου να δημιουργηθεί επιτέλους ‘εθνικός πλούτος’ από το χάος που υπάρχει στη χώρα.

Blood Makes Noise

2005-07-08T09:17:00.000+03:00

Ο τίτλος αυτός του τραγουδιού της Suzanne Vega μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα στη δουλειά χτες το νέο για τη βομβιστική επίθεση στο Λονδίνο. Προσπάθησα να φανταστώ εκείνη τη στιγμή την ψυχολογία που θα διαμορφώνεται πια στον κόσμο στην ευρώπη καθώς και το τι έκταση θα έχει πάρει η είδηση στα διεθνή ΜΜΕ (με δεδομένη και τη χθεσινή ανάθεση στο Λονδίνο της διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων του 2012).
Το προφανές είναι αυτό που λένε όλοι (θα δούμε πολιτικούς, ανθρώπους γενικά αναγνωρίσιμους στο ευρύ κοινό να κάνουν όλο τέτοιες δηλώσεις): ‘Τι κρίμα… Καταδικάζουμε το γεγονός. Αθώοι άνθρωποι…’ κλπ κλπ. Καλά δε συζητάω για κάποιους που λένε ‘μπράβο, καλά να πάθουνε’ – αυτοί χρήζουν ερμηνείας (και υποστήριξης ίσως…) από επιστήμονες της ψυχιατρικής (ή μπορεί να είναι τόσο ηλίθιοι, καταντώντας ακόμα και επικίνδυνοι, που από μια ηλίθια αντίδραση αντιδρούν με τέτοιο απάνθρωπο τρόπο).
«Άμα καίγεται το σπίτι του διπλανού σου, άρχισε να ανησυχείς γιατί μπορεί να σε βρει και σένα το κακό», λέει η παροιμία. Δε μας λέει όμως τι εννοεί με αυτό το «…του διπλανού σου…». Ποιος είναι ο διπλανός? Μα η πράξη δείχνει ότι, για τον περισσότερο κόσμο, διπλανός νοείται κάποιος με τον οποίο αισθανόμαστε περισσότερο κοντά από κοινωνικής – πολιτιστικής απόψεως, απόψεως βιοτικού επιπέδου και τέλος πάντων κάποιος με τη μοίρα του οποίου αισθανόμαστε περισσότερο συνδεδεμένοι. Άρα, σωστά (αναμενόμενα, εύλογα, λογικά και ό,τι άλλο επίρρημα…) θα πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο όταν ακούμε τέτοια τρομοκρατικά χτυπήματα. Και όντως η αγγλική κοινωνία (όπως και κάθε άλλη σε αντίστοιχη περίπτωση) πρέπει να αντέξει το χτύπημα και τον αντίκτυπο που έχει μια τέτοια αποτρόπαια πράξη. Αλλά, το επίκεντρό αυτού που θέλω να πω είναι αλλού. Δε χρειάζεται να φτάσει το κακό κυριολεκτικά στο γείτονά μας για να το καταλάβουμε ότι τα πράγματα πάνε στραβά.

Φαίνεται ότι στο λεγόμενο ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο μας οι ζωές των ανθρώπων που βρίσκονται μακριά απ’ τον δικό μας πολιτισμό κοστολογούνται (αξιολογούνται, λογίζονται, λαμβάνονται υπ’ όψη…) πολύ λιγότερο από τις δικές μας (όλο το ‘μας’ μας νοιάζει, γι’ αυτό και το γράφω 100 φορές). Θ’ αρχίσουν πάλι οι αναλύσεις για το ότι η τρομοκρατία προσπαθεί να καταστρέψει τον τρόπο ζωής μας. Σύμφωνοι, αυτό ισχύει. Αλλά όταν όλη η πολιτισμένη και ‘ευαίσθητη’ δυτική κοινωνία βομβαρδίζει και ισοπεδώνει ολόκληρες χώρες, κοινωνίες και αθώους κατοίκους (βλέπε βομβαρδισμοί Γιουγκοσλαβία, Κοσσυφοπέδιο, Αφγανιστάν, Ιράκ και τέλος δεν έχει ο κατάλογος…) και το μόνο που βρίσκει να συζητήσει στα διεθνή ΜΜΕ και ο μόνος προβληματισμός που υπάρχει είναι το αν είναι πολύ κακός ο Σαντάμ, ο Μπιν Λάντεν, ο Μιλόσεβιτς και ο όποιος άλλος χασάπης, τότε το να βγαίνει σήμερα πολύς κόσμος και να μιλάει για κίνδυνο που διατρέχουμε και για το τεράστιο πρόβλημα που είναι πια η τρομοκρατία είναι νομίζω μια απελπιστικά αργοπορημένη αντίδραση (τώρα ξυπνήσανε μερικοί?).
Σε εκείνη την περίπτωση (στις επιθέσεις των δυτικών δυνάμεων), ποια τρομοκρατία προσπαθούσε και προσπαθεί να καταστρέψει τις ζωές χιλιάδων? Ποιος λέγεται τρομοκράτης τότε? Όσο για τη δικαιολογία ότι εκεί υπήρχαν καταπιεσμένοι άνθρωποι από απάνθρωπα καθεστώτα, ας την αφήσουμε καλύτερα, γιατί αλλιώς θα πλησιάσουμε επικίνδυνα την ίδια ψυχοπαθολογική ‘λογική’ που είχε το ναζιστικό κόμμα τη δεκαετία του ’30-’40. Όλοι όσοι έβαλαν λεπίδι στην ιστορία έχουν παίξει εκατομμύρια φορές τον ίδιο ρόλο: του απελευθερωτή. Στο κάτω και ο Μπιν Λάντεν τα ίδια λέει – και σε ένα τέτοιο ηλίθιο επιχείρημα θα μπορούσε να αντιπαραθέσει το εξίσου ηλίθιο ότι σκοτώνει και λιγότερους απ’ ό,τι οι άλλοι.
Το γεγονός είναι ένα: Όταν κάνεις πόλεμο τότε δέχεσαι αναπόφευκτα και τις συνέπειες (σαν κράτος – τις συνέπειες βέβαια θα τις πληρώνουν αθώοι πολίτες). Τον οποιονδήποτε που ζει π.χ. στη Βαγδάτη δεν τον ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο το αν μπήκαν μερικές βόμβες στο Λονδίνο. Το ζει καθημερινά, είναι τόσο καθημερινή η κόλασή του που η πρώτη είδηση από χτες στα διεθνή ΜΜΕ δεν του δημιουργεί και δεν του βγάζει παραπάνω ευαισθησίες και συμπόνιες. Ζει (προσπαθεί τουλάχιστο...) ουσιαστικά μέσα σε εμπόλεμη ζώνη.

Όσο τρέχουν τα δάκρυα του δυτικού κόσμου για τον όντως αθώο και άτυχο κόσμο που έχασε την Πέμπτη τη ζωή του, τόσο θα έπρεπε να έχει ταρακουνηθεί από το λήθαργό του όταν γίνονταν και γίνονται εγκλήματα μακριά απ’ το σπίτι του. Και μακριά και απ’ το σπίτι του γείτονα. Και, το χειρότερο όταν τα εγκλήματα τα έκαναν οι κυβερνήσεις του, δηλαδή τα εγκλήματα γίνονταν εν ονόματι όλου του κόσμου (αφού οι κυβερνήσεις αντιπροσωπεύουν το λαό – καλό αστείο αυτό τελευταίο…). Γενικά αν ζεις σε υποβαθμισμένες χώρες και έχεις φίλους – συγγενείς σκοτωμένους άδικα ή αν έχεις φάει καμιά ρουκέτα σπίτι σου, έχεις δει την οικογένειά και τους γνωστούς σου να γίνονται μπροστά στα μάτια σου ένα μάτσο κρέας και αίμα, αν έχεις περάσει από τέτοια κόλαση το να κάνεις ντου με εκρηκτικά στο αθώο πλήθος του εχθρού δεν είναι κάτι αδύνατο και εξωφρενικό. Όταν γκρεμιστούν όλα τα ανθρώπινα αισθήματα μπροστά στα μάτια σου σε slow motion είσαι απλά ένα κλικ από το να πάρεις εκδίκηση και να γίνεις ο απεχθέστερος εγκληματίας. Εκεί δίκαιοι και άδικοι γίνονται ένα. Εγκληματίες συμπορεύονται με όλους τους υπόλοιπους. Στο Ιράκ αυτοί που κόβουν τα κεφάλια των ξένων μπροστά στις κάμερες έχουν γίνει απάνθρωποι και ακραίοι δολοφόνοι. Αυτό το πράγμα, ο δυτικός πολιτισμός, που έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι ευαισθητοποιημένος, το ονομάζει τρομοκρατία. Δεν είναι τρομοκρατία σκέτο. Είναι και πόλεμος. Ένας πόλεμος με κάθε μέσο, δίκαιο, άδικο, λογικό, παράλογο. Οι άνθρωποι ζουν μέσα στον πόλεμο, δεν τον βλέπουν σαν τρέιλερ ανάμεσα σε διαφημίσεις με αναψυκτικά, μπλουζάκια και αυτοκίνητα. Οι χειρότεροι εγκληματίες εκεί έχουν γίνει ένα με τον κοινό, φιλήσυχο υπό άλλες συνθήκες, άνθρωπο.
Εκεί δηλαδή που οι χωρίς συνείδηση, οι αυτάρεσκες, σνομπ και μαστουρωμένες από την καταναλωτική κουλτούρα (την υπερκουλτούρα μας) δυτικές κοινωνίες έβλεπαν χωριά ολόκληρα με αθώους ανθρώπους να αφανίζονται σε χρόνο dt, παρακολουθούσαν τις ‘αναπόφευκτες παράπλευρες απώλειες’ σα να είναι ένα φαινόμενο συνηθισμένο, αναπόφευκτο και αναμενόμενο (‘υπήρχαν τεχνικές δυσχέρειες’ έλεγαν οι χασάπηδες του πολιτισμένου κόσμου, οι οποίοι όμως δε βουτάνε ποτέ τα χέρια και τα μανίκια στο αίμα – άντε το πολύ πολύ να τα βουτήξουν σε κανένα σπα για να χαλαρώσουν) έρχονται τώρα να κλαίνε και να ανησυχούν για τη βία και την τρομοκρατία. Όταν γινόταν και γίνεται το ντου από τις δυτικές δυνάμεις και σκοτώνουν χιλιάδες αθώους αμάχους (αλλά πάντα μακρυά από τα 'ζεστά' και ασφαλή σπίτια μας) υπήρχε καμιά ιδιαίτερη ανησυχία για "προσπάθεια καταστροφής του τρόπου ζωής μας" στα διεθνή ΜΜΕ ή ο δυτικός κόσμος έμενε στην ουσία απαθής λες και πέθαιναν άνθρωποι σε κινηματιγραφικό blockbuster και όχι πραγματικοί? Απειλείται τότε ο πολιτισμός μας ή όχι? Μπα, όχι θα απαντήσει το αυτοϊκανοποιούμενο υποσυνείδητο του πολιτισμένου δυτικού κόσμου. Δεν απειλείται θα πουν οι χαρούμενοι ευρωπαίοι και αμερικανοί γιατί αυτοί εκεί ‘δε βαριέσαι, είναι κάποιοι μουσουλμάνοι φανατικοί, ή γενικότερα κάποιοι ημιάγριοι τύποι που κάνουν σαματά και φωνάζουν’.
Ο δυτικός κόσμος σκέφτεται και συμπεριφέρεται εγωϊστικά, αυτάρεσκα και ξυπνάει μόνο όταν μυρίσει (κυριολεκτικά σχεδόν) αίμα ακριβώς δίπλα του. Ή ακόμα χειρότερα ανησυχεί περισσότερο όταν μετά από μια τέτοια τρομοκρατική επίθεση παραλύουν μεταφορές/επικοινωνίες και ξεβολεύεται για κάνα δυο μέρες από τις συνθήκες και ανέσεις που έχει συνηθίσει παρά όταν ξέρει - ενημερώνεται (αλλά δε δίνει ουσιαστικά δεκάρα) για μαζικά εγκλήματα που γίνονται από το κράτος του σε κάτι παράξενες χώρες με παράξενους κατοίκους. Τότε τον πιάνει (έξαφνα μέσα στο λήθαργό του) πανικός και αντιδρά όπως λέει η Suzanne Vega:

“But blood makes noise
It's a ringing in my ear
Blood makes noise
And I can't really hear you
In the thickening of fear”

Πραγματικά, να την χέσω αυτή την ευαισθητοποίηση για το φαινόμενο και τα θύματα της τρομοκρατίας από τα ανθρωπάκια-ζόμπι που βλέπουν μόνο μέχρι τη μύτη τους, και ανησυχούν μόνο επειδή μόλις διαπίστωσαν ότι κάποιοι θέλουν λέει να διαταράξουν τον τρόπο ζωής τους.

Μετρ της κοινοτυπίας οι σπορκάστερ

2005-06-30T13:57:00.000+03:00

Η μετάδοση του χθεσινού 4-1 (Βραζιλία – Αργεντινή), εκτός από τα γκολ και τις φάσεις, μας έδωσε την ευκαιρία να “χαρούμε” με μία ακόμη μετάδοση που επιμελήθηκε το αθλητικό τμήμα της ΝΕΤ (και στα ιδιωτικά τα ίδια σκ ... είναι).
Παρεπιπτόντως: είδαμε και το ξεγύμνωμα της Αργεντινής: τι είναι αυτοί ρε? (έχω συμπάθεια στην αργεντινή λόγω μαραντόνα κλπ κλπ) Ομάδα χωρίς προσωπικότητα, χωρίς αρχή και τέλος. Ρε είναι δυνατόν (ήμαρτον! που λέει και ο άλλος) ο κοντός να είπε ότι το οκτάρι (ο Riquelme ήταν?) είναι ο διάδοχός του? – πάει, ξεκουτιάθηκε εντελώς ο ντιέγκο απ’ τις κόκες και τις αποτοξινώσεις.
Πάντως, ίσως κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει πιο χάλια περιγραφή από τους αθλητικούς σχολιαστές στην ελληνική τηλεόραση (εξαιρείται ο παλομπαρίνι, που έχει ένα ουδέτερο ύφος και τουλάχιστον δε σου σπάει τα νεύρα). Μιλάμε για μετάδοση – σούπα και φιδέ που σερβίρουν στα νοσοκομεία γι’ αυτούς που δεν την παλεύουν. Εν τω μεταξύ τα παλικάρια, λες και ζούνε στην εποχή που η ασφάλεια φακέλωνε τον κόσμο και φοβούνταν να μιλήσουν, δε εκφράζουν (μήπως έχουν?) ούτε καν την κρίση τους για το πώς βλέπουν το παιχνίδι (δε λέω να αναλύουν συστήματα) ή αν είναι φάουλ αυτό ή πέναλτυ το άλλο (πού είσαι ρε Συρίγο που τα χωνες: «Δεν ξέρει τι σφυρίζει αυτός ο Γιούργκεμπραντ σήμερα...», «κόκκινα γυαλιά φοράει ο διαιτητής...» κ.α.). Παλιότερα σε αμφιλεγόμενες φάσεις λέγανε: βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα – τώρα δε λένε τίποτα, λες και γίνεται σε άλλο γήπεδο!
Καλά, για να πετάξουν έξυπνη ατάκα ούτε που το συζητάω. Άλλωστε, τι είναι το ποδόσφαιρο (και το κάθε άθλημα)? Υποτίθεται ότι είναι διασκέδαση – ταλέντο – έξυπνες ιδέες κλπ κλπ. Γιατί η μετάδοση των ανθρώπων να είναι λοιπόν τόσο μα τόσο κοινότυπη? Γιατί δεν προσθέτουν κι αυτοί κάτι στο παιχνίδι? Και ξέρεις απ’ τον καθ’ ένα τι θ’ ακούσεις εκ των προτέρων – κανείς δεν μπορεί να σε ξαφνιάσει με μια παρατήρησή του – παρατηρούν πράγματα που τα αντιλαμβάνεται και ένα μικρό παιδί. Κάποιοι το κατάλαβαν το όλο σκηνικό και προσπάθησαν να καθιερώσουν ένα λίγο διαφορετικό στυλ μετάδοσης. Παράδειγμα τέτοιας ανεπιτυχούς προσπάθειας: ο Σωτηρακόπουλος, ο οποίος πιστεύω να καταλαβαίνει όλα αυτά τα χρόνια πως όταν παίρνει τη μπάλα το δεξί εξτρέμ της ομάδας που επιτίθεται δεν ενδιαφέρει κανένα αν το προηγούμενο Σάββατο είχε γεννέθλια και είχε καλέσει σπίτι του ξαδέλφια, συννυφάδες και όλο του το σόι ή αν αγαπημένο του φαγητό είναι το αυγοτάραχο με μπρόκολα.

Λίγα χρόνια πριν υπήρχαν παρόμοια χάλια, αλλά τουλάχιστον τότε υπήρχαν ορισμένοι σχολιαστές που σε στιγμές οίστρου είχαν φτάσει (ή και ξεπεράσει) τα όρια του σουρεαλισμού και η διασκέδαση ερχόταν πια μέσω της τέχνης.
Κλασικότερος εκπρόσωπος αυτού του καθαρόαιμου καλλιτεχνικού ρεύματος: Στράτος Σεφτελής. Γνήσιος εκφραστής της τέχνης του Νταλί και του Πιραντέλο είχε φτάσει να πει σε ματς: «Για να δούμε τι μπορεί να γίνει στα επόμενα λεπτά που απομένουν» όταν το ρολόι του αγώνα έδειχνε 92ο προς 93ο λεπτό (δεν υπήρχε παράταση...). Ή σε άλλο σχόλιο στο μουντιάλ του 98’: «...γίνεται το σούτ και η μπάλα κόρνερ, όχι γκολ – τελικά είναι γκολ για τη Νιγηρία».
Ο μεγάλος Μανόλο (Μαυρομάτης) ήταν παλιότερα πρώτος στη λίστα με τα μαργαριτάρια στο net με τη μνημειώδη φράση του: «και ένα κόρνερ σε ευνοϊκή θέση έχει κερδίσει ο...».
Εκπρόσωπος του νεοκλασσικισμού υπήρξε ο Γιάννης Αργυρίου (από τους αγαπημένους μου). Κάθε φορά (ειδικά στην ‘αθλητική Κυριακή’) με ένα πολύχρωμο σακάκι, το χαρακτηριστικό εκείνο μαλί, το παχύ μουστάκι και τον ελεγχόμενο τόνο της φωνής του, έκανε την περιγραφή ενός ματς με τέτοιο τρόπο (εκφράζοντας τόσο έντονα το μεγαλείο του ποδοσφαίρου), που νόμιζες ότι γίνεσαι κοινωνός και μέρος μιας καλλιτεχνικής εκδήλωσης τουλάχιστον του κρατικού θεάτρου της Βιέννης και πάντως εφάμιλλη του επιπέδου της σκάλας του Μιλάνο. Ο άνθρωπος ήταν ικανός να αναγκάσει έναν εξαθλιωμένο και βρωμερό τύπο που είναι πεταμένος στον καναπέ και ρεύεται ασύστολα, έχοντας μπουχτίσει από τα πατατάκια, τα πιτόγυρα, τις πίτσες και τα μπυρόνια, να σηκωθεί όρθιος σε στάση προσοχής και να εκφράσει ενεργή συμμετοχή στο μεγαλείο του ποδοσφαίρου σαν ισότιμος πια κοινωνός.
Οι σημερινοί σχολιαστές δεν έχουν ίχνος από καλλιτεχνικό μπρίο και έτσι, στερούμενοι κάποιου άλλου σημαντικού ατού, με αναγκάζουν πολλές φορές να κάνω πολλαπλό ζάππινγκ την ώρα των αγώνων (και του χτεσινού: έχασα και 2 γκολ έτσι...) στην προσπάθειά μου να ξεπεράσω το εγκεφαλικό σοκ που μου προκαλούν. Κάποιος είχε κάποια στιγμή γράψει στο Φίλαθλο ότι αντί για ‘σπορκάστερ’, αυτούς εδώ πρέπει να τους πούμε ‘σπορ-σκάστε’.

Είναι πιο εύκολο να ακούσω επί δίωρο το Λαλιώτη να αναλύει τις δομές και τη σχέση του κομματικού μηχανισμού ενός σύγχρονου σοσιαλιστικού κινήματος με την εκτελεστική εξουσία παρά να δω ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό ματς χωρίς διακοπές.

Κοινές διαπιστώσεις

2005-06-29T15:17:00.000+03:00

Είναι μάλλον περισσότερες οι φορές που διαφωνώ με τις θέσεις του Ανδριανόπουλου από αυτές που είμαι σύμφωνος. Σε αυτό όμως το άρθρο του στις 26-06-05 διαπιστώνει πράγματα με τα οποία είμαι απόλυτα (μα απόλυτα) σύμφωνος, αν εξαιρέσει κανείς το ευχολόγιό του των 2-3 τελευταίων γραμμών (άλλωστε πολιτικός είναι και μερικές φορές προτρέπει σε μια προσπάθεια για κάτι καλό στον ορίζοντα).
Ο άνθρωπος κάνει απλές διαπιστώσεις και καταλήγει στο συμπέρασμα (να πού έγκειται η απόλυτη συμφωνία μου) λέγοντας τα εξής:
«Zούμε στο περιβάλλον μιας νέας παγκόσμιας πραγματικότητας. Eνας ακήρυκτος πόλεμος σήμερα διεξάγεται παντού σχεδόν στην υφήλιο. Kαι κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από τους χαλύβδινους βραχίονές του. Eίναι ένας πόλεμος αδυσώπητος. Kαι οι νικητές δεν παίρνουν αιχμαλώτους. Oι εμπόλεμοι δεν έχουν σαν στόχο την κατάληψη εδαφών. Aλλά την κυριαρχία σε οικονομικές αγορές. Θύματα είναι οι απλοί άνθρωποι του μόχθου που αφημένοι αβοήθητοι εξοντώνονται αδίστακτα κάτω από τις ερπύστριες των νέων οικονομικών δυνάμεων που επελαύνουν. Kάτω από τις συνθήκες αυτές δεν χωρά εφησυχασμός. Διότι δεν υπάρχει και έλεος.»
Αυτός ακριβώς είναι ο ‘πόλεμος’ των οικονομιών – αγορών που ανέφερα κάποια στιγμή στο το blog που είχα γράψει (με αφορμή το ίδιο θέμα: την ανεργία). Αυτά τα αναφέρω γιατί θέλω σε κάποιο/α επόμενο/α blog να πάω το θέμα λίγο παρακάτω. Ο Ανδριανόπουλος (και ο κάθε πολιτικός ή ο ασχολούμενος ενεργά με πολιτικές επιλογές που επηρεάζουν πολύ κόσμο – αυτός φαίνεται σα διαχωρισμός της πλάκας αφού όλοι είμαστε – και καλά – ενεργοί πολίτες, αλλά τέλος πάντων εννοώ αυτούς που επηρεάζουν τις απόψεις και τις αντιδράσεις του κόσμου περισσότερο από έναν τυχαίο πολίτη) μπορεί να ασχολείται με το τι είναι απαραίτητο και εφικτό να γίνει με δεδομένες αυτές τις συνθήκες. Θα ήθελα ωστόσο να επικεντρωθώ σε μια πιο ψυχρή οπτική. Ανεξάρτητα του τι πρέπει να υπάρχει και του τι πρέπει να επιδιώξουμε (ή να πείσουμε κάποιους) να γίνει.
Τα πράγματα από πλευράς ανακατατάξεων, κοινωνικών αναστατώσεων (βλέπε π.χ. ασφαλιστικό) και εντάσεων θα χειροτερέψουν στο μέλλον πιστεύω σε όλες τις χώρες του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Παρεπιπτόντως, μια αφελής ερώτηση: ρε παιδιά, αφού η ευημερία αυξήθηκε τόσο πολύ όλες τις δεκαετίες που πέρασαν, γιατί όλοι θέλουν να περικόψουν αμοιβές – εργασίες, όλοι τρέχουν για να νικήσουν σε έναν τρελό αγώνα στα σημεία για να επιβιώσουν, όλοι παραπονούνται για το καταραμένο το άγχος και την κατάθλιψη και πολλοί λένε ‘τι καλύτερα που ήταν πέρυσι’? Παρόμοια πράγματα διαπιστώνω σχετικά μ’ αυτό σε ελλάδα, παρόμοια συμβαίνουν απ’ ό,τι έχω συζητήσει με συγγενείς στις ΗΠΑ και παρόμοια τα βλέπω και στην ευρώπη (φυσικά με όλες τις διακυμάνσεις που έχει το όλο πράγμα).
Στην απληστία (greed) χρωστάμε κατά κύριο λόγο την τεράστια άνθιση των τεχνολογιών, των ανέσεων και του τρόπου ζωής μας. ‘Μας’ εννοώ και πάλι εμάς του ευρωπαιοατλαντικού χώρου (και πάλι μένουν απ’ έξω άνθρωποι και κοινωνίες που σε κάποιο βαθμό είναι περιθωριοποιημένοι). Η ίδια η απληστία είναι αυτή που οδηγεί τα πράγματα εκεί που πηγαίνουν και σήμερα. Εμείς είμαστε (όπως πάντα) άπληστοι, αλλά ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο (και η τάση για απληστία) και άλλων ανθρώπων στο ‘παγκόσμιο χωριό’, τους οποίους πρέπει να ανταγωνιζόμαστε. Δημιουργούνται έτσι ανά τον κόσμο θύλακες ευχαριστημένων και δυσαρεστημένων από την παγκοσμιοποίηση, τόσο σε επίπεδο χωρών όσο και σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών (βλέπε γκετοποίηση κλπ.). Άμα κλείνει η εταιρεία που είσαι ή έστω κάνει αναδιοργάνωση (στην ελλάδα ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει αναδιοργάνωση) τότε χοντρικά είσαι στους δυσαρεστημένους. Αν αντίθετα είσαι στην Μπανγκαλόρ ή σε κανένα καλό προάστιο της Σαγκάης ανερχόμενος εκπρόσωπος της μεσαίας τάξης τότε αναμφίβολα θα είσαι στους ευχαριστημένους.
Η παγκόσμια οικονομία (άρα και η ευημερία μας) στηρίζεται ουσιαστικά στο δανεισμό χρημάτων από το μέλλον (βλέπε π.χ. ελλείματα όλων των χωρών) και σε μία ευλαβική (θρησκευτική θα έφτανα ακόμα να την πω) προσήλωση του δυτικού κόσμου στην κουλτούρα του καταναλωτή. Αν δε γίνει κανένα γενικό οικονομικό μπαμ (κυρίως από τριγμούς στους δύο αυτούς παράγοντες), τη βγάζουμε για κάποιο καιρό ακόμα, έχοντας κύριο μέλημά μας τον ικανοποιημένο καταναλωτή, όπως θέλουν να μας πείθουν οι χαρούμενες διαφημίσεις. Μετά, βλέπουμε... Προς το παρόν ή πορεία προς τις κοινωνίες τρελοκομεία έχει αρχίσει. Κάποιοι (ΗΠΑ) είναι έξυπνοι όσο και αδίστακτοι και κάνουν outsourcing ένα μέρος των κοινωνικών συγκρούσεων, εφευρίσκοντας ταυτόχρονα νέες αγορές (και φυσικά νέους εχθρούς).
Σε επόμενο/α blog θε ήθελα να περιγράψω δύο πράγματα:
- Τη σχετικότητα των πραγμάτων από άποψη θέσης: το να βλέπεις πολύ καλά τι γίνεται στη γειτονιά σου (γειτονιά μπορεί να είναι εδώ ακόμη και μία ήπειρος) αλλά όχι σε μία άλλη δε σημαίνει ότι αυτό που νομίζεις – αντιλαμβάνεσαι ισχύει σα γενική αλήθεια για όλο τον κόσμο και πάντως δε μπορεί από μόνο του να αποτελεί ασφαλές κριτήριο για να αντιληφθείς τη μορφή του κόσμου (και αυτήν που έχει σήμερα και εκείνη που πιθανό να έχει αύριο).
- Το ότι ο πολιτισμός μας συνολικά δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την εποχή του θηρευτή, ενός ανθρώπου άπληστου κατά βάση, του οποίου η σχέση του με τους υπόλοιπους ανθρώπους αλλά και τη φύση (στην οποία υποτίθεται ότι είναι ενταγμένος *) είναι περισσότερο ανταγωνιστική (greed driven) παρά μια σχέση συμβίωσης. Αυτό ισχύει τόσο σε επίπεδο ατόμων όσο και σε επίπεδο κρατών (σε επίπεδο κρατών μερικοί ίσως νόμιζαν ότι μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο – συγκροτήθηκε τοτε και ο ΟΗΕ – τέλειωσε αυτή η εποχή και μπαίναμε σε μια εποχή μόνιμης ειρήνης).

(*) αυτή η καταραμένη ελληνική γλώσσα: εν + τάσσομαι -> υπονοεί ουσιαστικά τη διαδικασία του προσαρμόζομαι

Federico Aubele - Gran Hotel Buenos Aires

2005-06-26T18:18:00.000+03:00

Ίσως το καλύτερο album που έχω ακούσει τα τελευταία δύο χρόνια. Μια ιδέα για το στυλ μουσικής παίρνει κανείς από 'δω (αν και ο ήχος απ' την ιστοσελίδα κατακρεουργεί τα κομμάτια).
Όχι, δεν παίρνω προμήθεια από τον άνθρωπο - άλλωστε το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να κατεβάσει όλα τα τραγούδια από το limewire - αλλα΄για να μη νομίζουμε ότι η Αργεντινή βγάζει μόνο καλλιτέχνες στη μπάλα και στο ταγκό.

Ευτυχώς, κάποιοι άνθρωποι δημιουργούν ακόμα μουσική, αντί να μας πρήζουν τα ριαπαπά με συνθήματα 'όχι στην πειρατεία' καλώντας μας να στηρίξουμε την ανυπαρξία τους. Ευτυχώς που κάποιες λίγες φορές μερικές δισκογραφικές εταιρείες είναι music-oriented (βλέπε Rob Garza και Eric Hilton: Thievery Corporation) και δεν έχουν τον κάθε φούφουτο να το παίζει μάνατζερ και να μας πουλάει λυματολάσπη αντί για μουσική.

Μόνο για κάνα dvd οι εφημερίδες

2005-06-26T16:54:00.000+03:00

Σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του, το β(λ)ήμα της Κυριακής κάνει κανονικά και με το νόμο ένα copy-paste (άντε βάλτε και μια ψιλομετάφραση) του άρθρου που (συμπτωματικά) έχω πριν 3 post απ' τον economist.
Μια ακόμη επιβεβαίωση του ότι από τις (ελληνικές) εφημερίδες, εδώ και πολλά χρόνια, δε μαθαίνεις ειδήσεις. Αν ένας τυχαίος άνθρωπος (δηλ. εγώ), με ένα παπαρολογικό σερφάρισμα του μισάωρου στο νετ διαβάζει ειδήσεις οι οποίες απλά αναδημοσιεύονται (και έχοντας πολύ λιγότερα ουσιώδη στοιχεία από την αρχική) σε ένα ΄έγκυρο΄ και ΄αναγνωρισμένο΄ κυριακάτικο φύλλο μετά από λίγο καιρό, τότε καλά κάνω και αγοράζω εφημερίδες μόνο για τις ελληνικές ταινίες που έχουν στα dvd. Πού είναι η στοιχειώδης έρευνα, μια στοιχειώδης ανάλυση από τον ίδιο το δημοσιογράφο? Όλοι (όλοι?) ξέρουμε ότι αντιγράφοντας (μιλάμε για αντιγραφή, έτσι 'στεγνά'...) πράγματα απ' το internet έχει κάνει άλλος την εργασία του στη σχολή, άλλος τη διπλωματική εργασία του και άλλος (σχεδόν) το διδακτορικό του. Σήμερα γεμίζεις χαλαρότατα 3-4 εφημερίδες από ενδιαφέροντα γεγονότα - αναλύσεις που υπάρχουν στο internet, ακόμα κι αν έχεις τόση σχέση με τη δημοσιογραφία όση και ο Γκούμας με το εξωτερικό φάλτσο.
Αλλά τι να μιλάμε τώρα για ένα χώρο που έχει 10000000000 έντυπα μόνο και μόνο για να 'σπρώχνουν' με το αζημίωτο διάφορους ευνοούμενους (πολιτικούς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, ανθρώπους της showbiz κλπ)... Είναι για να γελάει κανείς (που έλεγε παλιά και ο Συρίγος όταν σχολίαζε κάτι ματς με διαιτητή το Ζιχ - μας είχε κάψει με τους Ρώσους αυτός) η όλη κατάσταση...
Άντε, βγάλτε εκεί κανα cd, γιατί από ειδήσεις (πρωτογενείς και επεξεργασμένες) καλύτερα να ρωτήσω τον εβγατζή της γειτονιάς - θα ξέρει περισσότερα - και από πρώτο χέρι.

Χωρίς προβλήματα η απεργία στα ΜΜΜ

2005-06-24T23:39:00.000+03:00

Χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα τελικά η απεργιακή κινητοποίηση της Παρασκευής στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Φτιάχτε club στον ΠΑΟ και μετά συζητάμε

2005-06-19T19:39:00.000+03:00

‘Εσύ, είσαι μέσα?’ Με αυτή τη φράση και μέσα από μια έντονη διαφημιστική καμπάνια, η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός προσπαθεί να βρει πελάτες για να γεμίζει το ΟΑΚΑ, το οποίο θα αποτελεί την έδρα της ομάδας από την επόμενη σεζόν. Πράγμα που βέβαια κάνουν ουσιαστικά όλες οι σύγχρονες ομάδες – εξ’ άλλου ανώνυμες εταιρείες είναι. Σαν παναθηναϊκός που η διοίκηση της ομάδας (μιλάμε πάντα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη) μου ‘έκοψε’ το ποδόσφαιρο από το ’96-97, μόνο χλευασμό μπορούν να μου προκαλέσουν τέτοιες προτροπές. Το χαστούκι που έφαγαν τότε πολλοί φίλαθλοι της ομάδας ήταν δυνατό (για κάποιους, όπως εγώ, εκλήφθηκε σα μήνυμα – οιωνός πως η ομάδα στα επόμενα χρόνια θα χάνει σιγά σιγά κομμάτια από αυτά τα άυλα, αλλά τόσο σημαντικά στο ποδόσφαιρο, πράγματα, όπως είναι η ψυχή και το πρεστίζ, και έπαψαν καν να ασχολούνται έστω και από περιέργεια για το τι κάνει η ΠΑΕ).

Μέσα σε λίγους μήνες κατέστρεψαν την ομάδα που είχε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία (προσωπικά πιστεύω ότι μαζί με την παρουσία του Ολυμπιακού τη χρονιά, επί Μπάγεβιτς, που αποκλείστηκε με το γκολ του αέρα από τον Κόντε στο εντός έδρας με τη Γιουβέντους είναι αντικειμενικά οι δύο καλύτερες ελληνικές ομάδες στα ευρωπαϊκά γήπεδα τα τελευταία δέκα χρόνια). Διαλύθηκε σε χρόνο ρεκόρ η τότε ομάδα (σα να περνάς μια ηδονική βραδιά όνειρο με τη Ζιζέλ και μετά, αντί να προσγειωθείς έστω σε κάτι πιο κοντά στην καθημερινότητα, να πας κατευθείαν στη Δαμανάκη – μιλάμε για τρελή ήττα). Το χειρότερο ήταν ότι παρόμοιες μίζερες ενέργειες έγιναν και στα χρόνια που ήρθαν – όπως όπως την έβγαζε η ομάδα με πρόχειρες λύσεις. Κάποιος θα μπορούσε εδώ να κάνει εκτενή αναφορά με μεγάλες λεπτομέρειες για τη μετά πορεία, αλλά δεν είναι αυτό (το προφανές) στο οποίο θέλω να καταλήξω.

Η νοοτροπία των ομάδων πηγάζει από δύο κύριους πόλους: τις διοικήσεις και τους οπαδούς, με τους τελευταίους να έχουν ολοένα και μικρότερο ρόλο τα τελευταία χρόνια στη διαμόρφωση της νοοτροπίας της ομάδας. Η νοοτροπία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός την οδήγησε στην πρακτική του να ‘σκοτώνει’ γρήγορα το εμπόρευμα που έχει, αποκομίζοντας το κέρδος άμεσα (πόσο μάλλον όταν γι’ αυτό το εμπόρευμα τους είχε πριν κοστίσει πενταροδεκάρες – βλέπε π.χ. Καραγκούνης) ή να πουλάει ΤΩΡΑ και όσο όσο παίκτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν βασικούς συντελεστές του κορμού της ομάδας και που φέρουν πολλαπλάσια λεφτά από κάποια μετέπειτα πώλησή τους (βλέπε Σεϊταρίδη που πουλήθηκε 2,5 φορές πάνω – απ’ ό,τι αγοράστηκε από τον ΠΑΟ – από τους Πορτογάλους σε μία Ρώσικη, όχι σαλάτα, ομάδα) λίγο αργότερα. Δηλαδή, ούτε καν καλές ποδοσφαιρικές μπίζνες δεν κάνουν οι άνθρωποι (δίνεις έτσι απλά τους πολλά υποσχόμενους παίκτες σου μόλις πριν το Euro?). Κανείς βέβαια δεν περίμενε να γίνει στο Euro αυτό που έγινε, αλλά αυτό δεν αλλάζει και πολύ τα πράγματα.

Από την άλλη, δεν είναι εκτός πραγματικότητας η άποψη: ‘και τι επενδύσεις - σε παίκτες κλπ – να κάνεις όταν είσαι στο ελληνικό πρωτάθλημα? Και τίποτε να μην κάνεις 2ος-3ος θα βγεις έτσι κι αλλιώς’. Αλλά θέλω να καταλήξω κάπου αλλού. Στο ότι η νοοτροπία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός μοιάζει περισσότερο με νοοτροπία μεγαλοτσιφλικά, ο οποίος έχει πάνω απ’ όλα τον εαυτό του και όχι αυτό που διαφεντεύει – αντίθετα με ένα σύγχρονο μάνατζερ που είναι αρκετά έξυπνος και αποτελεσματικός σε αυτό που κάνει, ώστε να μην κάνει τέτοιους ηλίθιους διαχωρισμούς. Τόσο καιρό οι άνθρωποι δε (δεν μπορούν ή/και δε θέλουν?) φτιάχνουν έναν κορμό ομάδας, στην οποία θα προσθαφαιρούν, με μέτρο, τα κατάλληλα ανά περίσταση συστατικά. Ή μήπως έχουν πάρει κάποιον παίκτη που να θεωρηθεί ίνδαλμα για τους οπαδούς (ναι σύμφωνοι: και τους πελάτες) της ομάδας? Μήπως για όσους έκαναν ή έδειξαν δείγματα μιας κάποιας αξίας για ελληνικό πρωτάθλημα, υπήρξε πλάνο αφομοίωσής τους στην ομάδα (βλέπε Μινχ κλπ) ή μήπως φεύγουν κακήν κακώς? Και για να φτάσω στο τελικό συμπέρασμα.

Το θέμα δεν είναι αν παίκτες φεύγουν καλώς ή αν δεν έρχονται άλλοι (καλώς ή κακώς). Αλλά το ότι με τις πράξεις της η διοίκηση έχει δείξει πως δε θέλει η ομάδα ή κομμάτι της ομάδας (βλέπε μεγάλο όνομα παίκτη ή προπονητή) να είναι ούτε κατά διάνοια πάνω από τη διοίκηση του Παναθηναϊκού, να φαίνεται περισσότερο στον κόσμο από την οικογένεια και να την ‘καπελώνει’. Κανονική νοοτροπία τσιφλικά δηλαδή, που επειδή είναι τόσο ηλίθια και παλιομοδίτικη, αποβαίνει (νομοτελειακά) σε βάρος και του ίδιου (του τσιφλικά).

Συμπέρασμα: Στον Παναθηναϊκό κανείς δε θα γίνει είδωλο και δε θα ενσαρκώσει όραμα γιατί δεν το επιτρέπει η διοίκηση.

Στον Ολυμπιακό υπήρξαν (έχουν κάνει και εκεί πολλές μαλακίες, αλλά επικεντρώνομαι στο θέμα της νοοτροπίας) ομολογουμένως περισσότερο ανοιχτόμυαλοι. Δε δίστασαν να φέρουν παίκτες που θα δώσουν πρόσθετο ειδικό βάρος στη φανέλα του συλλόγου (θυμηθείτε τι μεταγραφές ξένων παικτών έχει κάνει ο Ολυμπιακός την τελευταία δεκαετία, καθώς και τις αντίστοιχες του Παναθηναϊκού), οι οποίοι ταυτόχρονα με τον αναντικατάστατο κορμό της ομάδας (τον γνωστό, που τώρα μετά από 8 χρόνια συζητείται ότι θέλει ανανέωση) και τα αποτελέσματα που όλοι μαζί έφεραν, έκαναν εκείνο το γκελ στον κόσμο (ο κόσμος μιας ομάδας όταν δει όραμα, συγκεκριμένες προθέσεις πάντα δίνει το απαραίτητο feedback) που έδωσαν ώθηση στην ομάδα για να πάει πιο ψηλά. Έχει το ίδιο πρεστίζ σαν ομάδα – ξεχάστε τίτλους και ιστορική αρχαιολογία – ο Ολυμπιακός του ’95-96 με το σημερινό? Η νύχτα με τη μέρα.

Η μήπως είναι τυχαίο το τι αντιμετώπισης τυχαίνουν οι παίκτες του Ολυμπιακού από την πρώην τους ομάδα σε σχέση με την αντίστοιχη που έχουν οι παίκτες του Παναθηναϊκού? Σχολίαζε ο Γιαννακόπουλος ένα ματς του Champions League πριν λίγο καιρό και αναφερόταν στον Ολυμπιακό με το ‘μας’. Ο Καρεμπέ πλύση εγκεφάλου του έκανε του Λε Γκεν να έρθει στον πάγκο της ομάδας. Στο Τζιοβάννι μόνο χρυσελεφάντινο άγαλμα στο λιμάνι δεν του στήσανε οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος στην υπόλοιπη ζωή του θα ακούει Ολυμπιακός και κυριολεκτικά θα τον παίρνουνε τα κλάματα απ’ τη συγκίνηση. Είχε κανένα πρόβλημα στην τελετή ο Κόκκαλης αν ο κόσμος επευφημούσε περισσότερο (εκστασιαζόταν θα ήταν η σωστότερη φράση) το Βραζιλιάνο και λιγότερο τον ίδιο? Όχι βέβαια, γιατί είναι επιχειρηματίας αρκετά έξυπνος για να καταλάβει ότι ο κόσμος θέλει από την ομάδα θέαμα, παίκτες ινδάλματα, να την αισθάνεται ότι κάνει συγκεκριμένες κινήσεις για να ανελιχτεί. Και μαζί με αυτά κερδίζει σε ειδικό βάρος φυσικά και ο τιμονιέρης, δηλ. ο πρόεδρος.

Άλλο δείγμα αυτής της διαφοράς νοοτροπίας: Διάβαζα για 2-3 πρώην παίκτες του Ολυμπιακού που πήγαν στην προπόνηση του Ολυμπιακού και προπονήθηκαν κανονικά με την ομάδα σα να ανήκαν ακόμα σ’ αυτή. Είναι δυνατό να γίνουν τέτοια πράγματα στον Παναθηναϊκό, που οι περισσότεροι παίκτες φεύγουν λίγο-πολύ ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους? Η μήπως αν πήγαινε στην Παιανία ο Σεϊταρίδης ή ο Καραγκούνης (καλά για Νικοπολίδη δεν το συζητάω…) θα τους έλεγαν: ‘βρε καλώς τα παλικάρια μας!’? Οι παίκτες του Παναθηναϊκού γίνονται περίπου ξένα σώματα (είπαμε περίπου, γιατί κανένας δεσμός δεν κόβεται εύκολα) μετά την αποχώρησή τους από την ομάδα. Αντίθετα, στον Ολυμπιακό δείχνουν προς τα έξω μία παντελή έλλειψη κόμπλεξ σε σημείο που Γιαννακόπουλος (και ο κάθε Γιαννακόπουλος) να μιλάει χρησιμοποιώντας αυθόρμητα το ‘μας’ για την ομάδα. Σα να ανήκουν ακόμα στον Ολυμπιακό ρε παιδί μου αισθάνονται οι άνθρωποι.
Όλα αυτά λοιπόν περιγράφουν τη διαφορά νοοτροπίας που υπάρχει μεταξύ μιας διοίκησης χωρίς συμπλέγματα (του Ολυμπιακού) και μιας διοίκησης γεμάτη μικροπρέπειες και νοοτροπία παλιομοδίτη μεγαλογαιοκτήμονα. Μια εξήγηση είναι ίσως τα σαφώς λιγότερα χρόνια που έχει ο Κόκκαλης στο τιμόνι των κόκκινων, που μεταφράζεται σε μεγαλύτερη όρεξη (τη στιγμή που οι άλλοι έχουν μετά από 26 χρόνια κορεστεί προ πολλού). Μία άλλη βαθύτερη εξήγηση σχετίζεται με την εξέλιξη και το επιχειρηματικό αντικείμενο του Κόκκαλη σαν επιχειρηματία (οι τηλεπικοινωνίες και γενικότερα η νέα τεχνολογία απαιτούν περισσότερη εγρήγορση, ρίσκο, πρωτότυπη σκέψη-δράση και γενικά απροκατάληπτη αντίληψη της πραγματικότητας) σε σχέση με τις περισσότερο παραδοσιακές δραστηριότητες του ομίλου Βαρδινογιάννη (και εδώ υπάρχουν οι παραπάνω απαιτήσεις, αλλά δεν αποτελούν το νούμερο ένα παράγοντα που κρίνει τα πράγματα – εδώ περισσότερη σημασία παίζουν μεγέθη όπως η έκταση και η μάζα παρά η επιτάχυνση και οι γρήγορες αλλαγές πορείας).
Το γεγονός παραμένει ένα: οι Παναθηναϊκοί βλέπουν τα τελευταία χρόνια την ομάδα όλο και περισσότερο σαν ένα απρόσωπο μαγαζί (όπου πας και απλά, ψυχρά σχεδόν, ψωνίζεις κάτι, κάνεις ό,τι κάνεις και φεύγεις), αφού αυτή τη συμπεριφορά δείχνει η διοίκηση, ενώ οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού βλέπουν την ομάδα τους σαν club (στο club άλλωστε ξεφαντώνεις, εκστασιάζεσαι, καυλώνεις παραπάνω απ’ ό,τι σ’ ένα απλό μαγαζί). Και επειδή τέτοιοι σαν τους παραπάνω είναι οι λόγοι που οι πιτσιρικάδες διαλέγουν ομάδα (όπως και ‘γω διάλεξα το ’86-87), σήμερα μια μεταγραφή και μια διαφήμιση με ένα χαμογελαστό μπαμπά και ένα χαρούμενο παιδάκι στους ώμους του, οι οποίοι ανυπομονούν να πάρουν εισιτήριο διαρκείας και να μπουν στο club (!?) του Παναθηναϊκού, δεν αρκούν για δώσουν το κάτι άλλο στην αύρα της ΠΑΕ.

Φτιάχτε club που να αξίζει να πάει κανείς και μετά ξαναμιλάτε. Ως τότε όμως: (όπως λένε και οι άλλοι) ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΡΕ!!

Ε-ε-έρχεται!

2005-06-16T21:58:00.000+03:00

"Για μια χούφτα τούβλα", που έλεγε και μια (επική θα έλεγα) βιντεοταινία-blockbuster των '80s με τον Τσάκωνα.
Δείτε και αυτό

Πολιτική/πολιτικοί για τα πανηγύρια στην Ευρώπη

2005-06-14T15:43:00.000+03:00

Το άρθρο αυτό είναι άκρως ενδιαφέρον και γι’ αυτό θα ‘θελα να το σχολιάσω.
Λέει μεταξύ άλλων ο διευθυντής της Μοντ Nτιπλοματίκ:
«Tο «όχι» σηματοδοτεί ένα πλήγμα στην προσπάθεια να επιβληθεί σε όλο τον κόσμο, ερήμην των πολιτών, ένα ενιαίο οικονομικό μοντέλο, εκείνο της παγκοσμιοποίησης»
Η παγκοσμιοποίηση είναι (με την τεράστια άνθηση των μεταφορών και των επικοινωνιών τις τελευταίες λίγες δεκαετίες) ένα φαινόμενο αναμενόμενο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Δεν είναι καλό ή κακό, είναι μία φυσική εξέλιξη. Ο χαρούμενος Γάλλος όμως παραπονιέται ουσιαστικά για κάτι που αυξάνει το επίπεδο ζωής σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους που ζουν σε περιοχές με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο απ’ τη Γαλλία. Αμφιβάλλει κανείς για την τεράστια αύξηση του βιοτικού επιπεδου στην Ν.Α. Ασία? Νομίζω όχι. Που σημαίνει ότι ένας διευθυντής εφημερίδας στη Σιγκαπούρη (ή κάπου εκεί τέλος πάντων) θα έλεγε τα μάλλον αντίθετα. Ότι η παγκοσμιοποίηση έφερε καλύτερη ζωή σε περισσότερους. Το θέμα είναι από ποια πλευρά είσαι και παρατηρείς τα πράγματα. Δεν είναι ανάγκη να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στη γνώμη του Γάλλου απ’ ότι θα δίναμε σ’ αυτή του Σιγκαπουριανού (πώς να τον πω τον άνθρωπο?) επειδή είμαστε πιο κοντά σαν ελλάδα με αυτόν και όχι με τον τελευταίο.
Η Ευρωπαίοι σαν το διευθυντή της Nτιπλοματίκ (ιδιαίτερα η καλομαθημένη γενιά – αυτή που γεννήθηκε αμέσως μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο, οι baby-boomers που τους λένε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και που φυσικά καλόμαθε και τις επόμενες νεότερες) μοιάζουν με το κακομαθημένο παιδί που τα είχε όλα έτοιμα από τους γονείς του και κάποια στιγμή, μετά από μια οικονομική κρίση στην οικογένεια, καταλαβαίνει ότι πρέπει κι αυτό να μπει με χειρότερους όρους απ’ ότι περίμενε στη βιοπάλη (α ρε Ξανθόπουλε..) όπως όλος φυσικά ο άλλος κόσμος έκανε πάντοτε, σε ένα στίβο όπου μπορεί να αναγκαστεί να δεχτεί την επιδείνωση των όρων ζωής του. Και φυσικά δυσανασχετεί με αυτό.

Ο Ρόμπιν Κουκ (ναι, αυτός που είναι πολύ αγαπητός στους Γιουγκοσλάβους...) προσθέτει παρακάτω:
««Yπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που διαδηλώνουν το εκσυγχρονιστικό τους πνεύμα, κάνοντας κήρυγμα στους εργάτες ότι πρέπει να δουλεύουν περισσότερο, με λιγότερη εργασιακή ασφάλεια και πιο πενιχρές συντάξεις. Bεβαίως, οι ίδιοι απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς με καλές συντάξεις και ισόβια εργασιακή ασφάλεια, αλλά θεωρούν ότι είναι πάντα καθήκον των υπολοίπων να επωμίζονται τις οδυνηρές αναδιαρθρώσεις που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση»
Συμφωνώ τόσο πολύ εδώ με τον Κουκ που, με βάση το παρελθόν του και τα πεπραγμένα του, έχω αρχίσει ν’ ανησυχώ. Άλλωστε κάστες βολεμένων και χαρούμενα αδιάφορων ανθρώπων υπήρχαν πάντα (οι πιο ίσοι απ’ τους ίσους όπως τους λένε) για να εκφράζουν άποψη για το τι πρέπει να γίνει (για το κοινό καλό). Όταν στην Ευρώπη όμως υπάρχουν ολοένα δυσκολότερες καταστάσεις (μεγαλύτερη ανισότητα, ανεργία, ανασφάλεια), όλο και περισσότεροι είναι επόμενο να δυσανασχετούν – αντιδρούν σε επαχθείς συνθήκες – κανόνες – νόρμες – κοινοτικές οδηγίες κλπ κλπ. που αντίκεινται στα συμφέροντά τους.

Μα ναι, όλα είναι προς το συμφέρον. Κανείς δεν είναι δυνατό να ανεχτεί να καταπιεστεί και να χειροτερέψουν οι όροι ζωής του απλά γιατί κάποτε με την παγκόσμια άνοδο του επιπέδου ζωής όλα θα γίνουν (κάποτε) καλύτερα ή απλά γιατί ο καπιταλισμός φέρνει (ή θα φέρει) το κοινό παγκόσμιο καλό. Σε τέτοιο αλτρουϊσμό και αυτοθυσία για το κοινό καλό πιστεύανε (και δυστυχώς τα εφάρμοσαν αυτά) στη Σοβιετική Ένωση όταν τους έλεγαν ότι πρώτα η δικτατορία του προλεταριάτου (όπου ουσιαστικά θα σας λιώσουμε) και μετά η αταξική κοινωνία (όπου όλοι θα είναι μες την καλή χαρά). Τέτοια παράλογα λοιπόν πράγματα (το να πείσεις – επιβάλεις σε κάποιον να μην άντιδρά υπερασπιζόμενος το συμφέρον της κάστας του όταν γίνονται πράγματα ενάντια στα συμφέροντά του) δε γίνονται χωρίς παραλογισμό και χωρίς ωμή βία (βλέπε και πάλι Σοβιετική Ένωση όπου ο Στάλιν έφτασε να πει, και – δυστυχώς και πάλι – να προσπαθήσει να κάνει πράξη, το αμίμητο: “Περισσότερο κράτος, προκειμένου να καταργήσουμε το κράτος”).

Το ότι με την παγκοσμιοποίηση και το άνοιγμα των αγορών μπορεί να βελτιώθηκαν οι συνθήκες ζωής για πολύ περισσότερους ανθρώπους απ΄αυτούς που χειροτέρεψαν (κάποιοι ίσως διαφωνούν με αυτό, αλλά ας δεχτούμε ότι αποτελεί αλήθεια), για έναν άνθρωπο δε σημαίνει ότι δε θα δυσανασχετήσει αν είναι στην πλευρά αυτών που χειροτερεύει η θέση τους. Ιδιαίτερα μάλιστα αν αυτή/ός είναι ανασφάλιστος σε μια χώρα σαν τις ΗΠΑ άντε εσύ να τον πείσεις ότι το σύστημα λειτουργεί μεσομακροπρόθεσμα προς όφελος των πολλών (και των άξιων ισχυρίζονται κάποιοι). Απλά δεν τον ενδιαφέρει τι γίνεται πέρα από τη γειτονιά του, ούτε εμένα σε μια τέτοια περίπτωση θα με ενδιαφέρει και το ίδιο και αυτούς που πιστεύουν στο φιλελευθερισμό. Τι κάνουμε εμείς και τι κάνουν αυτοί που είναι στο κοινωνικό μας περιβάλλον - αυτό μόνο μας ενδιαφέρει άμεσα. Πόσο μάλλον τους υπέρμαχους των ελεύθερων αγορών, αφού το όλο σύστημα σκέψης τους στηρίζεται στην ελευθερία να έχεις εγωιστικό κέρδος και πάντως όχι στην αλληλεγγύη των ανθρώπων.

Τέλευταία παρατήρηση: Ωραία λοιπόν, πολλοί Ευρωπαίοι δε δέχτηκαν το σύνταγμα αυτό που αναδεικνύει σε θεά την αγορά. So what? Πανηγυρίζουν γι’ αυτό? (ρωτούν και οι Αμερικάνοι) Αφού η αγορά είναι το νέο πεδίο των μαχών και ουσιαστικός ρυθμιστής εξωτερικών και εσωτερικών σχέσεων έτσι κι αλλιώς. Πανηγυρίζουνε απλά που δεν μπήκε στο σύνταγμα? Για το ότι ρυθμίζει τη ζωή τους αποκλειστικά αυτό, και για το ότι δε φαίνεται να έχουν λύσεις για μία πραγματική κατάσταση που μάλλον αποβαίνει εις βάρος τους, έχουν κάποιο σχέδιο (όχι σχέδιο Μάρσαλ) – προοπτική – όραμα? Δεν είναι για τα πανηγύρια?

Η παλιά Ευρώπη (που έλεγε και ο Μπους)

2005-06-11T00:47:00.000+03:00

Δεν έχω επιστημονικές γνώσεις από το αντικείμενο, για να το ξεκαθαρίσω απ' την αρχή. Αυτά που περιγράφει όμως ο Jeremy Rifkin στο βιβλίο του ‘Το τέλος της εργασίας’ (The end of Work : έχει σαν θέμα την εξέλιξη της εργασίας στο μέλλον, μια εξέλιξη που θα αλλάξει την ίδια την κουλτούρα μας) είναι πράγματα που νομίζω ότι κάνουν μπαμ (εννοώ φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού το πού πηγαίνει το πράγμα) για έναν που έχει ένα στοιχειώδη κοινό νου για να αντιλαμβάνεται τι παίζεται γύρω του.
Ωστόσο, επηρεασμένος από προσωπικά του βιώματα ίσως, o Rifkin δε βλέπει ότι σήμερα η Ευρώπη είναι η πρώτη και η σφοδρότερα πληττόμενη από το φαινόμενο που ο ίδιος έχει περιγράψει. Αντίθετα, επιμένει να χαϊδεύει τα αυτιά της καλοζωισμένης, κοσμοπολίτικης και γραφειοκρατικής νομενκλατούρας (για να χρησιμοποιήσω και όρους που παραπέμπουν σε άλλες εποχές) που κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή και μέσα από τα κοινοτικά όργανα επηρεάζει τις ζωές μας. Είναι πολύ καλός διανοητής ο Rifkin αλλά δίνει άλλοθι με τέτοιες δηλώσεις σε όλους αυτούς τους αξιωματούχους της ευρωπαϊκής ένωσης να αυτοϊκανοποιούνται (πάλι όλοι μαζί) και να ζουν πάλι όλοι μαζί στον κόσμο τους (φτάνει μάλιστα στο σημείο, στο άρθρο εδώ, να λέει: «there is a European Dream, and way of life, that can become a permanent reality».
Αυτά θα μπορούσε να τα λέει αν ήμασταν 30-40 χρόνια πριν και γινόταν τότε προσπάθεια μιας ένωσης ευρωπαϊκών πολιτειών (όπως ο ίδιος την αποκαλεί) και όχι τώρα που ο πόλεμος του ανταγωνισμού μαίνεται από παντού (ο «πόλεμος» του ανταγωνισμού των οικονομιών που περιέγραψα στο αμέσως προηγούμενο ποστ) και στον οποίο δεν υπάρχει σήμερα ούτε συνοχή, ούτε σύμπνοια (βλέπε μπλοκ χωρών πολλών ταχυτήτων), ούτε αλληλεγγύη των λαών της Ευρώπης (βλέπε απειλές για βέτο Ιταλίας, Αγγλίας στον κοινοτικό προϋπολογισμό 2007-2013 αυτές τις μέρες). Αλλά αυτά είναι πταίσματα. Εδώ, ακόμα χειρότερα, δεν υπάρχει ούτε συγκεκριμένη στρατηγική για την αντιμετώπιση του πολέμου αυτού (δηλαδή 1ον τι πρέπει να κάνουμε και 2ον πώς πρέπει να το κάνουμε). Με λίγα λόγια οι Ευρωπαίοι τα θέλουν όλα, και την πίτα και το σκύλο (και θέλουν να γίνουν και αφεντικά αντί των Αμερικανών). Ε, απλά αυτά τα πράγματα δε γίνονται. Και καταντούν να προβαίνουν σε απειλές στην Κίνα (παράδειγμα τώρα…) ότι θα βάλουν ποσοστώσεις στις εξαγωγές της.
Να ποιο πιστεύω ότι ήταν το βαθύτερο νόημα του Μπους όταν λίγο πριν την εισβολή στο Ιράκ μίλησε για παλιά και γερασμένη Ευρώπη. Με λίγα λόγια ήταν σα να τους έλεγε: “Ρε παπάρες αφού ο πόλεμος που πρόκειται να κάνουμε είναι business as always και με κέρδη για όλους μας, τι σκατά θέλετε τώρα τα δικαιώματα αυτοδιάθεσης των λαών και ιστορίες για ελέφαντες με ροζ χαυλιόδοντες?. Ποια αυτοδιάθεση? Ισχύς σημαίνει ισχύς. Τέλος.”
Το αν συμφωνεί κανείς με τον Μπους έχει μικρή σημασία, μάλλον καθόλου σημασία. Τι κι αν η γνώμη μου για τον Μπους είναι χειρότερη και από αυτή που έχει ο μέσος Παλαιστίνιος για το Σαρόν? Δεν έχει καμιά σημασία – μόνο η πραγματικότητα έχει σημασία. Και αν διαφωνούμε μ’ αυτήν δεν μπορούμε να πούμε: ‘τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα’. Αυτή ή εκστρατεία του εναντίον των δυνάμεων του κακού (το ‘evil’ που έλεγε και γέμιζε το στόμα του) πέρασε (με όποιον τρόπο πέρασε) στην Αμερική αλλά όχι στην Ευρώπη. Το αν είναι ευτυχώς ή δυστυχώς αυτό που έγινε σε Ευρώπη και Αμερική για το συγκεκριμένο ζήτημα έχει να κάνει μόνο από ποια πλευρά το βλέπεις (αν είσαι στην πολιτεία των ΗΠΑ που επενδύσει η Haliburton θα πεις ευτυχώς, ισχυριζόμενος ίσως ότι ‘η εργασία μου και η ελευθερία της ζωής – ελευθερία του επιχειρείν κλπ. της μαμάς USA φέρνει ευημερία στον ελεύθερο κόσμο μας’, αν ζεις όμως στα προάστια της Βαγδάτης, άσε καλύτερα…. και που ζεις να ευχαριστείς το Θεό – ή μάλλον τον Αλλάχ).
Τους έλεγε δηλαδή ο Μπους ότι οι καλοζωισμένοι Ευρωπαίοι (πιο κουλτουριάρηδες και πιο εκλεπτυσμένοι ας πούμε, whatever...) ξέχασαν ότι πάντοτε στην ιστορία οι πόλεμοι είναι εργαλείο – τρόπος – μέσο για οικονομική εξάπλωση – κυριαρχία – επικράτηση. Ο Χίτλερ ξεκίνησε όλο αυτό το αιματοκύλισμα του 2ου παγκοσμίου όχι απλά επειδή ήταν ένας κακός άνθρωπος όπως το παρουσιάζουν απλά και χαρούμενα. Τον έκανε επειδή ή ταχέως αναπτυσσόμενη τότε Γερμανία (και ταπεινωμένη από τον 1ο Παγκόσμιο) έψαχνε ζωτικό χώρο ανάπτυξης για την οικονομία – κοινωνία της. Απλά σήμερα τα πράγματα γίνονται με λίγο διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Με λίγα λόγια, φαίνεται (πιστεύω πως θα αποδειχθεί στο μέλλον) πως η ιστορία ξεπέρασε την Ευρώπη. Αυτό το όραμα της ενοποίησης θα μπορούσε να βρει έδαφος ανάπτυξης παλιά αλλά όχι σήμερα. Είναι αργά πια (είναι αργά για δάκρυα Στέλλα…).
Έτσι βλέπω τα πράγματα σήμερα. Σε καμιά δεκαετία όμως όλα γίνονται. Μπορεί σε μια δεκαετία να έχει γίνει ένα τρελό κραχ στην εντελώς τρελή κούρσα δανεισμού στην οποία στηρίζεται ουσιαστικά η παγκόσμια οικονομία και από την οποία γρηγορότερα θα πάνε στα Τάρταρα οι χώρες που δεν έχουν ανεπτυγμένους κρατικούς μηχανισμούς κοινωνικής πρόνοιας (π.χ. περισσότερο θα χτυπηθούν οι ΗΠΑ σε σχέση με Ευρώπη), κράτος πρόνοιας κλπ. Όλα είναι πιθανά (εδώ λένε όλοι πως με το έλλειμμα ρεκόρ των ΗΠΑ, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο φαινόμενο ντόμινο θα μπορούσε η κατάσταση να οδηγηθεί σε ακραία σημεία). Που σημαίνει ότι αυτός ο ανεκδιήγητος ο Φουκουγιάμα (που έγινε γνωστός με το “τέλος της ιστορίας” που χαρούμενα είχε διατυπώσει μετά το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού) ήταν απίστευτος καραγκιόζης.

Κοινωνίες τρελοκομεία και outsourcing social conflicts

2005-06-05T14:01:00.000+03:00

Η ομιλία αυτή σχετικά με την εργασία (και ο ελληνικός αλλά και ο αγγλικός τίτλος είναι λάθος, καθώς στο βιβλίο του Jeremy Rifkin δε γίνεται λόγος για τέλος της ανεργίας, αλλά για τέλος της εργασίας) παρά το ότι φαίνεται επίκαιρη, έγινε αρκετά χρόνια πριν (και το σχετικό βιβλίο σχεδόν 10 χρόνια πριν).
Για κάποιους ανθρώπους φαινόταν από τότε ξεκάθαρα στον ορίζοντα η εποχή στην οποία θα εμφανίζονταν κανόνες που θα ρυθμίζουν τις ζωές μας (όπως το ευρωπαϊκό σύνταγμα που συζητείται τελευταία το οποίο και πάει να δώσει συνταγματική – κανονιστική υπόσταση σε κάτι που πια γίνεται στην πράξη), στους οποίους δε θα υπάρχει αναφορά σε ‘δικαίωμα στην εργασία’, αλλά θα υπάρχει σε πρώτη προτεραιότητα η υπέρτατη αξία που λέγεται αγορά, στην οποία όταν κάτι δε θα ταιριάζει θα αποβάλλεται.
Κακά τα ψέματα, ο καπιταλισμός (ή όπως θέλουμε να το πούμε αυτό που κυριαρχεί) μας (με το μας εννοώ Ελλάδα, Ευρώπη κλπ. και όχι ας πούμε τη Σομαλία) έχει δώσει το επίπεδο ζωής που έχουμε σήμερα. Κάποιοι άνθρωποι (κυρίως του αριστερού χώρου) που δε θέλουν να το παραδεχτούν αυτό ζουν απλά στον κόσμο τους (κάποιοι μπορεί να ζουν στο Κολωνάκι ή άλλα χαρούμενα προάστια και να μιλούν για τον κακό καπιταλισμό, τα δικαιώματα του λαού, των εργαζομένων κλπ., αλλά καραγκιόζηδες υπάρχουν πάντοτε ιδιαίτερα μάλιστα αν έχουν και πελατεία να τους πιστεύει). Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να υποβαθμίζεται το δικαίωμα στην εργασία (δεν είναι το μοναδικό που υποβαθμίζεται, απλά το βιβλίο του Rifkin ήταν αφορμή για το post) με μόνο σκεπτικό την προστασία των επιχειρήσεων υπάρχει τεράστια απόσταση.
Δεν ξέρω τι αποδοχή είχαν οι απόψεις του Rifkin την περασμένη δεκαετία (το βιβλίο νομίζω εκδόθηκε γύρω στο 95-96). Πιθανολογώ ότι τέτοιες απόψεις πρέπει να φάνταζαν πολύ απόμακρες και κινδυνολογικές στα μέσα μιας δεκαετίας στην οποία η αύξηση της ευημερίας του δυτικού κόσμου θεωρείτο αναμφισβήτητη όσο και αναμενόμενη (φανταστείτε πώς περίμενε στο τέλος εκείνης της δεκαετίας ο κόσμος το millenium και τη νέα εποχή) και όταν τότε ο κόσμος και οι αγορές έβλεπαν τις (πολύ νέες τότε) τεχνολογίες των επικοινωνιών (internet, ασύρματες επικοινωνίες κλπ.) με την προσμονή που βλέπει αναμμένος τριαντάρης μετά από τρία-τέσσερα τζόννυ έμπειρη Ανατολικοευρωπαία στριπ-γκερλ σε πριβέ χορό.

Σήμερα όμως, με την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό χώρο, νομίζω ότι οι απόψεις του Rifkin είναι ιδιαίτερα επίκαιρες. Και έρχονται και παντρεύονται με την απαισιοδοξία (πάλι στον ευρωπαϊκό χώρο) για το που πηγαίνουν επιτέλους τα πράγματα (βέβαια ο Rifkin ανησυχεί περισσότερο για το μέλλον των ΗΠΑ). Η ανεργία στην Ευρώπη του σήμερα είναι σε υψηλά επίπεδα, τα οποία δε βλέπω τον τρόπο για να μειωθούν στα επόμενα χρόνια. Πιστεύω ότι τα πράγματα πηγαίνουν σε έναν περισσότερο συμβιβασμένο και περιθωριοποιημένο κόσμο – κοινωνία. Αφού ο καπιταλισμός μας έδωσε λοιπόν ό,τι μας έδωσε μας λέει: ‘μην είσαι αχάριστος φίλε καταναλωτή, αρκετά πήρες, κάτσε τώρα στην μπάντα γιατί αν δεν καταπιεστείς (και συ αλλά κυρίως τα παιδιά σου, οι επόμενες δηλ. γενιές) θα χάσεις και αυτά που έχεις’. Βλέπε: ‘αν δεν προχωρήσουμε σε εκσυγχρονισμό και φιλελευθεροποίηση των αγορών θα μας πνίξουν οι άλλες χώρες’. Αυτό περίπου δε θέλουν να κάνουν όλοι οι ηγέτες (από Καραμανλή μέχρι τον όποιο άλλο στην Ευρώπη);

Συμπέρασμα: Οι σύγχρονοι ‘πόλεμοι’ μεταξύ κρατών και κοινωνιών γίνονται μέσω των αγορών. Ήττα δε σημαίνει άμεσοι θάνατοι, μάχες κατεστραμμένα σπίτια από βόμβες κλπ, αλλά δεινή οικονομικά θέση. Οι χώρες πια ανταγωνίζονται η μια την άλλη σε έναν τρελό αγώνα για τη διατήρηση της ευημερίας τους. Οι χαμένες δουλειές που αναφέρει ο Rifkin δεν είναι παρά μια παράπλευρη απώλεια σε αυτό το σύγχρονο πόλεμο.

Οι κλασικοί πόλεμοι έχουν συγκεκριμένες αντιμαχόμενες πλευρές. Εδώ, αντίθετα, μάχονται όλες οι χώρες εναντίον όλων και όλοι οι πολίτες πάλι εναντίον όλων (αφού προσπαθούν εξασφαλίσουν τις ολοένα λιγότερες θέσεις εργασίας στο συγκεκριμένο παράδειγμα εδώ) των άλλων. Πάμε δηλαδή σιγά αλλά σταθερά σε κοινωνίες τρελοκομεία, όπου οι έννοιες κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη θα έχουν αντικατασταθεί από αυτές του ανταγωνισμού και της αποτελεσματικότητας (σόρρυ ξέχασα, όλο θα βρίσκεται και κάποια γυναίκα μεγαλοεπιχειρηματία με μόνιμη ασχολία της τη φιλανθρωπία και το κουμ-καν, κάποιος Μπόνο ή Νταλάρας να υπερασπίζεται τις αξίες του κόσμου και κάποιος Σαββόπουλος να «εκφράζει» τη λαϊκή τέχνη).

Από την άλλη μεριά και αντίθετα με την Ευρώπη υπάρχουν χώρες που αναμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια σημειώνουν άλματα στην ευημερία τους (σαν ευημερία θεωρώ περισσότερο το αν οι κάτοικοι μιας χώρας πιστεύουν ότι ζουν καλύτερα, τα βγάζουν πέρα πιο εύκολα από ό,τι πριν μερικά χρόνια παρά το λογιστικό υπολογισμό συνολικού ΑΕΠ προς κατοίκους σα συνάρτηση του χρόνου, στο οποίο οι χαρούμενοι οικονομολόγοι αναφέρονται συχνά – και με αυτή την έννοια η Ευρώπη σήμερα δε φαντάζει εύρωστη και ευημερούσα). Η συντριπτική πλειοψηφία τους απαρτίζεται από χώρες που πριν ήταν πολύ υποβαθμισμένες (οικονομικά, κοινωνικά, με υποβαθμισμένα ανθρώπινα – δημοκρατικά δικαιώματα) και στο κλίμα της παγκοσμιοποίησης των αγορών, ο καπιταλισμός βρήκε εκεί πρόσφορο έδαφος.

Άλλωστε το όλο σύστημα λειτουργεί περίπου σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία όπου εδώ το κεφάλαιο ρέει – πηγαίνει εκεί που το συμφέρει, εκεί που θα βγάλει τα περισσότερα λεφτά πιο εύκολα, πιο ‘τεμπέλικα’ ας πούμε (όλα τα φυσικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των συγκοινωνούντων δοχείων με νερό, είναι γνωστό σε όσους έχουν κάνει λίγα μαθήματα φυσικής πως τείνουν να καταλήξουν σε καταστάσεις ελάχιστης ενέργειας, με άλλα λόγια όλα τα φυσικά συστήματα, εδώ το νερό, είναι τεμπέλικα – το τεμπέλικα στην περίπτωση της παγκοσμιοποίησης των αγορών σημαίνει μεγαλύτερη οικονομική αποδοτικότητα, δηλ. μεγαλύτερη απόδοση με μικρότερο κόστος). Τέτοιες χώρες είναι π.χ. η Ινδία, η Κίνα, κάποιες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας κλπ. Σίγουρα εκεί όλο και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως η ζωή τους έχει καλυτερεύσει με το άνοιγμα των αγορών και με τις επενδύσεις που γίνονται εκεί.

Θέλω να καταλήξω στο ότι στις περισσότερες χώρες (σχεδόν όλες οι χώρες της Ευρώπης εκτός ίσως αυτών που ήταν στην επιρροή του σοβιετικού κράτους) που ευημερούσαν λίγα χρόνια πριν (και πάλι θεωρώ την ευημερία όπως περιέγραψα παραπάνω, δηλαδή παρομοιάζοντάς την ουσιαστικά σαν ένα ρυθμό αύξησης της ευημερίας, γιατί έτσι καταλαβαίνουν οι άνθρωποι ότι καλυτερεύει η ζωή τους) τώρα δείχνουν να έχουν περισσότερα προβλήματα και κίνδυνο να μπουν στην πορεία για το φρενοκομείο που αναφέρθηκα πριν. Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Δεν είμαι ειδικός και δεν έχω γνώση για το τι γίνεται σε κοινωνίες – οικονομίες όπως η Αυστραλία, η Ιαπωνία, ο Καναδάς κλπ.
Κάποιος υπέρμαχος των ελεύθερων αγορών θα είχε από την αρχή παρατηρήσει: ‘αυτά που λέει ο Rifkin μπορεί να ισχύουν στην Ευρώπη του προστατευτισμού, της μικρής καινοτομίας αλλά όχι στις ΗΠΑ όπου η ανεργία έχει πέσει ή τουλάχιστον πέφτει σταθερά’ (νομίζω είναι επίσημα γύρω στο 5%, και δε θα κάνω συζήτηση για το αν είναι σωστά τα ποσοστά ή πώς βγαίνουν - ο Rifkin περιγράφει στην ίδια συνέντευξη την άποψή του γι' αυτούς τους τρόπους μέτρησης της ανεργίας).

Δύο είναι οι κεντρικές σκέψεις στο μυαλό μου που σχετίζονται με το δυσοίωνο μέλλον που βλέπει ο Rifkin.

Η μία είναι αυτή που είπα παραπάνω για την πορεία που φαίνεται να έχει η Ευρώπη σε αντίθεση με τις ανερχόμενες χώρες (τα συγκοινωνούντα δοχεία που λέγαμε). Η άλλη είναι το γιατί αυτό το σενάριο δεν ισχύει για τις ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ (δυστυχώς για πολύ κόσμο, ιδιαίτερα αν αυτός έζησε σε κάποια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία σε Βελιγράδι, Κοσσυφοπέδιο, Βαγδάτη, Αφγανιστάν κ.ο.κ.) είναι πολύ μπροστά σε θέματα στρατηγικής από τον υπόλοιπο κόσμο. Ο μόνος τρόπος για να μη φέρεις στην κοινωνία σου ολόκληρη την ένταση που προκαλεί ο ανταγωνισμός (‘πόλεμος’ όπως είδαμε παραπάνω) του καπιταλισμού και οι ελεύθερες – παγκοσμιοποιημένες αγορές στη μητρόπολη μάλιστα του καπιταλισμού (και στο συγκεκριμένο θέμα του ‘τέλους της εργασίας’ να μην υποστείς τόσο γρήγορα και έντονα αυτό που περιγράφει ο Rifkin) είναι ποιος; Μα να κάνεις εσύ πόλεμο, αλλά κανονικό αυτή τη φορά, κλασικό πόλεμο, με βόμβες νεκρούς, θύματα, αλλά και πολλά χρήματα, προμήθειες εξοπλισμού, τεχνογνωσία και εξαγωγή της, ανοικοδομήσεις χωρών τις οποίες θα έχεις σίγουρους πελάτες, νέες δουλειές στο εξωτερικό και σίγουρα λιγότερη ανεργία. Αυτά που περιγράφει (με μελανά χρώματα ομολογουμένως) ο Rifkin στο άρθρο του εδώ θα ήταν πάρα πολύ χειρότερα για τους αμερικανούς και το οικονομικό παρόν – μέλλον τους αν απλά έμεναν αποστασιοποιημένοι και δεν επενέβαιναν με διάφορες εκστρατείες παγκοσμίως (φανερές ή όχι).
Το θέμα δεν είναι τελικά τόσο το Outsourcing War όπως έχω 3-4 post παρακάτω, αλλά ένα ας το πω Outsourcing Social Encounters – Conflicts. Και επειδή ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια για να κάνουμε ντου όπου γουστάρουμε για να αποτρέψουμε το αντίπαλο δέος, ο Μιλόσεβιτς και ο Σαντάμ είναι όντως κακοί άνθρωποι και ηγέτες αλλά και αυτοί κάποτε τελειώνουν (η δίψα των αγορών όμως όχι) ήλθε (ή τον έφεραν) σα μάννα εξ ουρανού ένας αόρατος εχθρός που τον ονομάσαμε παγκόσμια τρομοκρατία και τελικά αυτό το outsourcing social conflicts απέκτησε και ένα επιχειρησιακό όνομα: Preventive Wars (προληπτικοί πόλεμοι).

Τι είναι παράδεισος/κόλαση

2005-05-27T16:07:00.000+03:00

Τι είναι παράδεισος: Γάλλος μάγειρας, Άγγλος αστυνομικός, Αυστριακός δημόσιος υπάλληλος, Γερμανός Μηχανικός, Ιταλός εραστής, Έλληνας πλοίαρχος, οργανωμένοι από Ελβετό μάνατζερ!

Τι είναι κόλαση: Άγγλος μάγειρας, Γερμανός αστυνομικός, Έλληνας δημόσιος υπάλληλος, Γάλλος μηχανικός, Ελβετός εραστής, Αυστριακός πλοίαρχος, οργανωμένοι από Ελβετό μάνατζερ!!!

2005-05-26T16:50:00.000+03:00

Εκθεση-καταπέλτης

Κόλαφος για τις ΗΠΑ είναι η ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο. Στην έκθεση της οργάνωσης γίνεται αναφορά και στην Ελλάδα στο θέμα της προστασίας των μεταναστών. Η Διεθνής Αμνηστία κατηγορεί στην ετήσια έκθεσή της τις ΗΠΑ ότι χρησιμοποιεί δυο μέτρα και δυο σταθμά και καταφεύγει σε διαφορετικούς όρους για να περιγράψει τη μεταχείριση των κρατουμένων. Η έκθεση τονίζει ότι η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών και η περιφρόνηση που δείχνουν προς το διεθνές δίκαιο ενθαρρύνουν την πρακτική των βασανιστηρίων και από άλλες κυβερνήσεις. Προειδοποιεί ότι καλλιεργείται ένα κλίμα στο κόσμο όπου οι διακηρύξεις για ελευθερία και δικαιοσύνη χρησιμοποιούνται για να προωθήσουν πολιτικές του φόβου και της ανασφάλειας.
Η γενική γραμματέας της οργάνωσης καυτηρίασε τις προσπάθειες που καταβάλει η κυβέρνηση Μπους να υπονομεύσει την απόλυτη απαγόρευση των βασανιστηρίων και την κάλεσε να κλείσει το στρατόπεδο κράτησης στο Γκουαντάναμο. Σφοδρή ήταν η πρώτη αντίδραση του Λευκού Οίκου. Για γελοίες κατηγορίες έκανε λόγο ο εκπρόσωπος Σκοτ ΜακΛέλαν και υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ ηγούνται των προσπαθειών για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώ έχουν την ευθύνη για την απελευθέρωση 50 εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε άλλα σημεία της έκθεσης της η Διεθνής Αμνηστία επικρίνει την ατολμία της διεθνούς κοινότητας να αντιμετωπίσει την κρίση στο Νταρφούρ του Σουδάν και καταγγέλλει την βία κατά των γυναικών, όπου αναφέρει το παράδειγμα της Τουρκίας. Παράλληλα επικρίνει τη Ρωσία για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τσετσενία.
Στο θέμα της παράνομης διακίνησης ανθρώπων η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας επισημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, κυρίως της Ελλάδας και της Ιταλίας εξακολουθούν να δίνουν έμφαση στο έλεγχο των συνόρων και στα μέτρα πρόληψης και όχι στην προστασία των μεταναστών από τους σύγχρονους δουλεμπόρους.
26/5/2005
http://world.flash.gr//cosmosl/2005/5/26/26039id/

2005-05-26T16:45:00.000+03:00

Οι Ρωμαίοι, το τρένο, το Κανάβεραλ
Η απόσταση ανάμεσα στις δύο ράγες των σιδηροδρομικών γραμμών στις ΗΠΑ είναι 4 πόδια και 8,5 ίντσες (143,5 cm). Μάλλον παράξενος αριθμός. Γιατί άραγε έχει επιλεγεί το συγκεκριμένο διάκενο;
Διότι ο σιδηρόδρομος στις ΗΠΑ κατασκευάστηκε με τον τρόπο που είχε κατασκευαστεί ο σιδηρόδρομος στην Αγγλία, από Αγγλους μηχανικούς που μετανάστευσαν και οι οποίοι θεώρησαν ότι θα ήταν καλή σκέψη, επειδή θα επέτρεπε να χρησιμοποιηθούν υπάρχουσες ατμομηχανές από την Αγγλία. Και τότε, γιατί οι Αγγλοι κατασκεύασαν τις ατμομηχανές τους έτσι; Διότι οι πρώτες σιδηροδρομικές γραμμές κατασκευάστηκαν από τους ίδιους μηχανικούς που κατασκεύαζαν τραμ, στο οποίο χρησιμοποιούσαν ήδη το συγκεκριμένο διάκενο.Και γιατί αυτό το διάκενο; Διότι οι κατασκευαστές του τραμ ήταν και κατασκευαστές αμαξών, που χρησιμοποιούσαν τα ίδια εργαλεία και τις ίδιες μεθόδους.
Γιατί οι άμαξες έχουν αυτό το διάκενο; Διότι, παντού στην Ευρώπη, και στην Αγγλία, οι δρόμοι είχαν λούκια για τους τροχούς των αμαξών και ένα διαφορετικό διάκενο θα προκαλούσε διαρκώς βλάβες στους άξονες. Και γιατί τα λούκια απέχουν τόσο μεταξύ τους; Οι πρώτες μεγάλες οδοί στην Ευρώπη είχαν κατασκευαστεί από τους Ρωμαίους, με σκοπό να μετακινούνται εύκολα οι λεγεώνες τους. Οι πρώτες άμαξες ήταν οι πολεμικές άμαξες των Ρωμαίων. Οι άμαξες αυτές ήταν ιππήλατες: τις τραβούσαν δύο άλογα, τα οποία κάλπαζαν δίπλα δίπλα και έπρεπε να απέχουν μεταξύ τους, ούτως ώστε το ένα άλογο να μην ενοχλεί το άλλο κατά τον καλπασμό. Προκειμένου να εξασφαλίζεται η σταθερότητα της άμαξας, οι τροχοί δεν έπρεπε να είναι ευθυγραμμισμένοι με τα ίχνη των αλόγων, ενώ δεν έπρεπε να είναι και πολύ απομακρυσμένοι, έτσι ώστε να αποτρέπονται τα ατυχήματα κατά τη διασταύρωση δύο αμαξών στην ίδια οδό.Ιδού λοιπόν η απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα! Το διάκενο στις ράγες των αμερικανικών σιδηροδρόμων εξηγείται, αφού 2.000 χρόνια νωρίτερα, σε μια άλλη ήπειρο, οι ρωμαϊκές άμαξες κατασκευάζονταν ανάλογα με το φάρδος που έχουν τα καπούλια δύο αλόγων. Και τώρα, το κερασάκι στην τούρτα: Υπάρχει και μια προέκταση αυτής της ιστορίας με το διάκενο στις ράγες και τα καπούλια των αλόγων. Αν δει κανείς το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο στην εξέδρα εκτόξευσής του, μπορεί να παρατηρήσει δύο πλευρικές δεξαμενές καυσίμων που είναι στηριγμένες εκατέρωθεν της κεντρικής δεξαμενής.
Ηεταιρεία Thiokol κατασκευάζει αυτές τις δεξαμενές στο εργοστάσιό της στη Γιούτα. Θα ήθελαν να τις κάνουν μεγαλύτερες, αλλά οι δεξαμενές αποστέλλονται σιδηροδρομικώς στο σημείο εκτόξευσης. Η σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ του εργοστασίου και του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ περνά από μια σήραγγα, κάτω από τα Βραχώδη Ορη. Αυτή η σήραγγα περιορίζει το μέγεθος των δεξαμενών στο πλάτος που έχουν τα καπούλια δύο αλόγων. Ετσι, το πλέον εξελιγμένο μεταφορικό μέσον του κόσμου, το διαστημικό λεωφορείο, εξαρτάται από το φάρδος του κώλου ενός αλόγου. Οι τεχνικές προδιαγραφές και η γραφειοκρατία είναι αθάνατες! Επομένως, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε να κρατάτε στα χέρια σας παράξενες προδιαγραφές και θα αναρωτιέστε ποιος κώλος τις επινόησε, θα έχετε θέσει το σωστό ερώτημα.ΥΓ. Είναι κρίμα που η πληροφορική δεν χρησιμοποιεί τόσο σταθερές προδιαγραφές...
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/04/2005

http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=13847184

Κατακλυσμός

2005-05-20T00:14:00.000+03:00

Ο Κύριος φανερώθηκε στον Νώε και του είπε: «Σε ένα χρόνο θα ρίξω βροχή και θα σκεπάσω ολόκληρη τη Γη με νερό και θα καταστρέψω τα πάντα. Αλλά θέλω εσύ να σώσεις τους δίκαιους και ευσεβείς ανθρώπους και δύο ζώα από κάθε είδος που υπάρχει στη Γη. Σε προστάζω να χτίσεις μία Κιβωτό».
Και ο Θεός παραδίδει στον Νώε τα σχέδια για την Κιβωτό.Με φόβο Κυρίου ο Νώε παίρνει τα σχέδια και συμφωνεί να φτιάξει την Κιβωτό.«Θυμήσου», είπε ο Κύριος, «πρέπει να έχεις τελειώσει την Κιβωτό και να έχεις μαζέψει όλα τα ζώα σε ένα χρόνο».Ένα χρόνο αργότερα, αρχίζει να σχηματίζεται μια καταιγίδα και όλες οι θάλασσες της Γης έχουν φουρτούνα. Ο Θεός κοιτάει τι γίνεται και βλέπει τον Νώε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει.«Νώε!» ανακράζει, «πού είναι η Κιβωτός;»«Συγχώρεσε με Κύριε!», παρακαλά ο Νώε, «έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά αντιμετώπισα μεγάλα προβλήματα.Πρώτα-πρώτα έπρεπε να πάρω άδεια για την κατασκευή και τα σχέδια που μού έδωσες δε συμφωνούσαν με τον ισχύοντα κανονισμό. Χρειάστηκε να προσλάβω ναυπηγό και να ξαναγίνουν τα σχέδια από την αρχή.Μετά βρέθηκα σε διαμάχη με το Λιμενικό, για το αν χρειαζόταν η Κιβωτός σύστημα πυρασφάλειας, βάρκες και σωσίβια.Μετά μού έκανε καταγγελία ο γείτονάς μου, γιατί παραβίαζα λέει τα όρια δόμησης, χτίζοντας την Κιβωτό στην αυλή μου, και έτσι χρειάστηκα άδεια και από την Πολεοδομία.Είχα πρόβλημα και να βρω ξύλα για την Κιβωτό, γιατί υπήρχε απαγόρευση υλοτόμησης για την προστασία των βιοτόπων της Πιτσιλωτής Κουκουβάγιας. Τελικά κατάφερα να πείσω την Υπηρεσία Προστασίας Δασών πως χρειαζόμουν το ξύλο για να σώσω τις κουκουβάγιες.Αλλά όμως ο Οργανισμός Προστασίας Ζώων δεν με άφηνε να πιάσω κουκουβάγιες. Και έτσι δεν έχουμε κουκουβάγιες. Μετά οι ξυλουργοί κατέβηκαν σε απεργία, αλλά κατάφερα να έρθω σε συμφωνία με το σύλλογό τους. Τώρα έχω 16 ξυλουργούς να δουλεύουν στην Κιβωτό, αλλά δεν έχω κουκουβάγιες.Όταν άρχισα να μαζεύω τα υπόλοιπα ζώα, μού έκανε μήνυση μία ομάδα ακτιβιστών, γιατί θα έπαιρνα μόνο δύο από κάθε είδος.Όταν ξεμπέρδεψα με αυτή τη μήνυση, με ενημέρωσαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι δεν γινόταν να συνεχιστούν οι εργασίες, αν δεν κάνω δήλωση για την επίδραση στο περιβάλλον του σχεδιαζόμενου κατακλυσμού. Δεν τούς αρέσει η ιδέα ότι δεν έχουν αρμοδιότητα στις αποφάσεις του Δημιουργού του Σύμπαντος.Μετά οι τοπογράφοι του Στρατού απαίτησαν χάρτη της προτεινόμενης ροής των υδάτων του κατακλυσμού. Εγώ τους έστειλα μία υδρόγειο.Αυτές τις μέρες προσπαθώ να λύσω ένα ζήτημα με την Επιτροπή Ισότητας, που λένε ότι κάνω διακρίσεις επειδή δεν θα πάρω ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε Εσένα, Κύριε.Μού έστειλαν και αυτή την ειδοποίηση με δικαστικό επιμελητή, ότι οφείλω φόρο και πρόστιμο, γιατί δεν δήλωσα την Κιβωτό ως σκάφος αναψυχής.Τώρα η εφορία έχει παγώσει τις καταθέσεις μου, γιατί πιστεύουν ότι φτιάχνω την Κιβωτό για να φύγω από την χώρα, για να μην πληρώσω φόρους.Και ακόμη δεν έχει αποφασίσει το Συμβούλιο της Επικρατείας αν ο Κατακλυσμός είναι αντισυνταγματικός, αφού πρόκειται για θρησκευτική πράξη.Πραγματικά, δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσω πριν από τουλάχιστον 5-6 χρόνια».
Και τότε άρχισε να καθαρίζει ο ουρανός, να λάμπει ο ήλιος και να ηρεμούν οι θάλασσες. Το ουράνιο τόξο στόλισε τον ορίζοντα.Ο Νώε κοίταξε τον Θεό με ελπίδα. «Κύριε, αυτό σημαίνει ότι δεν θα καταστρέψεις τη Γη;»
Και απάντησε ο Θεός: «Μπα, δε βαριέσαι. Ας το κάνει η κυβέρνηση.»

Outsourcing War

2005-05-20T00:03:00.000+03:00

http://www.enet.gr/online/online_text?c=111&id=13941760

Πόλεμος στο Ιράκ με το «κλειδί στο χέρι»!Οι πολυεθνικές των μισθοφόρωνΗ ιδιωτικοποίηση της βίας

Του SAMI ΜΑΚΚΙ *

Κλασικά, ο πόλεμος προσδιορίζεται ως έργο δημοσίων στρατευμάτων. Ωστόσο, ιστορικά, δράστες συγκρούσεων υπήρξαν συχνά ιδιωτικοί φορείς με κερδοσκοπικούς στόχους. Σήμερα, η χαοτική κατάσταση στο Ιράκ αναδεικνύει τη χωρίς προηγούμενο σημασία της «ανάθεσης σε τρίτους» ορισμένων λειτουργιών άμυνας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες (ΙΣΕ) προσφέρουν άνδρες, υπηρεσίες και υλικά, και καταλαμβάνουν εκεί μια ολοένα αυξανόμενη θέση στην αρχιτεκτονική εθνικής ασφαλείας. Η προσφυγή στις λεγόμενες επιχειρήσεις «ασφαλείας» διευκολύνει την επιλεκτική προώθηση δυνάμεων στο εξωτερικό, επεκτείνει τη γεωπολιτική και τεχνολογική επιρροή των μεγάλων δυνάμεων, επιτρέπει να παρακάμπτονται οι κοινοβουλευτικοί έλεγχοι, αποφεύγει τις δυσάρεστες συνέπειες ενεργειών αμφίβολης νομιμότητας, υποκαθιστά τον στρατό με περιορισμένα μέσα.

Στις χώρες του Νότου, η προσφυγή στις ΙΣΕ είναι ένδειξη της γενικής εξασθένησης των κρατών, των οποίων οι προϋπολογισμοί συρρικνώνονται. Στις βιομηχανικές χώρες, επιτρέπει στις πολιτικές ελίτ να χρησιμοποιούν, προς όφελός τους, τα πορώδη σύνορα ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Σε όλες τις περιπτώσεις, αυτή η ανάμειξη των ειδών, συγχέοντας τα σημεία αναφοράς, πραγματοποιείται στα περιθώρια του δικαίου και της πολιτικής ευθύνης.

Λίγους μήνες μετά την πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσέιν, στο Ιράκ υπολογίζονταν σε περίπου 20.000 τα άτομα που σχετίζονταν με την ιδιωτική ασφάλεια.
Στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου η αναλογία ήταν ένας ιδιώτης προς 100 στρατιώτες. Το 2004 η αναλογία έγινε 2/10.
Η ανικανότητα των αμερικανικών στρατευμάτων να διατηρήσουν την τάξη και η αυξανόμενη ζήτηση από διεθνείς φορείς, όπως οι αμερικανοί επενδυτές που είναι παρόντες στο Ιράκ, εξηγούν αυτό το φαινόμενο. Με την επιδείνωση των συνθηκών ασφαλείας, αυτές οι δυτικές ομάδες -οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες (ΙΣΕ) ή «Private Military Companies»- ουσιαστικά πολλαπλασιάστηκαν για να αποτελούν επισήμως ένα σύνολο πάνω από είκοσι πέντε ΙΣΕ, ουσιαστικά αμερικανικές και βρετανικές, που έχουν καταγραφεί από τις υπηρεσίες του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών στο κείμενο με τίτλο «Security Companies Doing Business in Iraq», με ημερομηνία Μαΐου 2004. Αυτές οι εταιρείες δεν είναι παρά το εμφανές εμπορικό τμήμα ενός πιο σκοτεινού κόσμου.

Μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, οι πρακτικές ανάθεσης έργων σε τρίτους (outsourcing) αναπτύχθηκαν γρήγορα στο πλαίσιο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, κάτω από τις συνδυασμένες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης των στρατιωτικο-βιομηχανικών μονάδων, του περιορισμού των ενόπλων δυνάμεων και των απαιτήσεων «εξορθολογισμού» των αμυντικών προϋπολογισμών. Η ανάθεση έργων σε τρίτους, προωθημένη μορφή υπεργολαβίας για σημαντικά οικονομικά μεγέθη, η οποία συνεπάγεται καταμερισμό κινδύνων ανάμεσα στο κράτος και την ιδιωτική βιομηχανία, αποτελεί καταρχήν μια εφαρμογή των μεθόδων της νέας δημόσιας διαχείρισης (New public management), που είναι σύμφωνη με τις φιλελεύθερες πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων(1).
Ανάθεση σε τρίτους

Αυτοί οι νέοι συνεταιρισμοί ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα υποτίθεται ότι ανταποκρίνονται στις πιέσεις του προϋπολογισμού και αποδεσμεύουν κεφάλαια, τα οποία επιτρέπουν να εκσυγχρονιστούν οι ένοπλες δυνάμεις, να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν νέα οπλικά συστήματα.

Το υπουργείο Αμυνας βεβαίωνε έτσι, το 2002, ότι μπορούσε να εξοικονομήσει πάνω από 11 δισεκατομμύρια δολάρια, ανάμεσα στο 1997 και το 2005, χάρη στην ανάθεση έργων σε τρίτους. Επρόκειτο κυρίως για εξαγγελίες που απέβλεπαν να συγκαλύψουν τις συνέπειες του μετασχηματισμού της οργάνωσης και της οικονομίας της άμυνας, με τη μείωση του αριθμού των απασχολούμενων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, προς όφελος του ιδιωτικού τομέα.

Οι επικρίσεις ήταν σκληρές όταν ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε, τον Οκτώβριο του 2002, ότι πάνω από 200.000 θέσεις εργασίας επρόκειτο να «ανατεθούν σε τρίτους» στο πλαίσιο της τρίτης φάσης των ιδιωτικοποιήσεων. Για πολλούς ειδικούς, η ριζοσπαστικότητα αυτής της μεταρρύθμισης δεν θα επιφέρει αναγκαστικά μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα(2). Σύμφωνα με τον συνδικαλιστή Ρόμπερτ Χαρνέιγκ, πρόεδρο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Ομοσπονδιακών Δημοσίων Υπαλλήλων, «(στις αρχές του 2003) ο αριθμός του προσωπικού που εργαζόταν με συμβόλαια στην άμυνα ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό των πολιτικών δημοσίων υπαλλήλων».

Κατά τη γνώμη του, η ανάθεση έργων σε τρίτους «σημαίνει, λοιπόν, την κατάργηση θέσεων εργασίας και την εξαφάνιση μιας ορισμένης ηθικής της (ατομικής) ευθύνης(3)».

Στο πλαίσιο της ανάθεσης σε τρίτους υπηρεσιών του στρατού, πάνω από 3.000 συμβόλαια έχουν υπογραφεί ανάμεσα στις διαδοχικές κυβερνήσεις και τις ΙΣΕ, μεταξύ 1994 και 2004, αξίας πάνω από 300 δισεκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται κυρίως για τις εταιρείες DynCorp, Military Professional Ressources Inc. (MPRI) ή Kellogg Brown and Root (KBR). Η είσοδός τους συνοδεύτηκε με προοδευτική αύξηση του αριθμού του προσωπικού του ιδιωτικού τομέα δίπλα στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις (επιμελητεία, συντήρηση, μηχανικό του στρατού, σχεδίαση οπλικών συστημάτων) στο πεδίο των μαχών.

Κατά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το 1991, η αναλογία ήταν ένας ιδιώτης για κάθε 100 στρατιώτες. Το 2003 πέρασε στον έναν ιδιώτη για κάθε 10 στρατιώτες. Στη σημερινή φάση ανάπτυξης δυνάμεων στο Ιράκ, οι ιδιώτες αντιπροσωπεύουν τη δεύτερη δύναμη κατοχής, δηλαδή αντιστοιχούν στο 20% των αμερικανικών δυνάμεων.

Από οικονομική άποψη, και παρά τους περιορισμούς στον προϋπολογισμό των 4,5 έως 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο που προβλέπονται από το επιστημονικό συμβούλιο της Αμυνας (Πεντάγωνο), οι αναμενόμενες οικονομίες δεν πραγματοποιήθηκαν.

Για πολλά από αυτά τα συμβόλαια, το αμερικανικό Ελεγκτικό Συνέδριο απέδειξε ότι το πραγματικό κόστος ξεπερνούσε κατά αρκετά εκατομμύρια δολάρια τις εκτιμήσεις και ότι οι καταχρήσεις είχαν οδηγήσει σε σημαντική υπερτιμολόγηση ορισμένων υπηρεσιών στις αγορές ανοικοδόμησης στο Ιράκ(4).

Υπερτιμολόγηση

Η πολυεθνική Χαλιμπάρτον, την οποία διηύθυνε μέχρι το 2000 ο σημερινός αντιπρόεδρος Ρίτσαρντ Τσένι, εξασφάλισε το 2003, μέσω κυρίως της θυγατρικής της, KBR, ένα σύνολο συμβολαίων αξίας πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια και αναμίχθηκε ευθέως στα σκάνδαλα που συνδέονται με τις προϋποθέσεις εξασφάλισης των συμβολαίων, αποδεικνύοντας τη συμπαιγνία ανάμεσα στην κυβέρνηση Μπους και τις πολυεθνικές του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος(5).

Πέρα από τον «εξορθολογισμό του προϋπολογισμού» και την αρχική ιδεολογική διάσταση της ανάθεσης έργων σε τρίτους, προωθήθηκε μια στρατηγική αντίληψη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αναμιγμένες σε ολόκληρο τον κόσμο σε έναν διαρκή πόλεμο χαμηλής έντασης ενάντια στην «τρομοκρατία», προετοιμάζοντας ταυτόχρονα τις ένοπλες δυνάμεις τους για μεγάλες αντιπαραθέσεις, δεν μπορούν να εξασθενήσουν την ηγεσία τους με την πλήρη απομάκρυνση από χώρους μικρότερης στρατηγικής σημασίας. Εξ ου και η μεταβίβαση καθηκόντων, ώστε να απαλλαγούν οι ένοπλες δυνάμεις από τις λιγότερο ζωτικές αποστολές για την εθνική ασφάλεια.

Ολοένα και περισσότερα προγράμματα προβλέπουν επίσης να αναπτυχθούν δυνάμεις μεγιστοποιώντας την ευελιξία και τις ικανότητες γρήγορης αντίδρασης, και εξαλείφοντας τα στάδια διοικητικού ελέγχου και γραφειοκρατικών διαδικασιών. Επιπλέον, προσφέρουν μια εναλλακτική λύση σε μια εξωτερική πολιτική, η οποία βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο του Κογκρέσου, όσον αφορά την αποστολή δυνάμεων, τον πολιτικό στόχο «μηδενικών θανάτων» και τη διεξαγωγή παράνομων ενεργειών.
Μπορούν, επίσης, να επιτρέψουν επιχειρήσεις που βρίσκονται σε αντίφαση με τις «επίσημες» στρατηγικές επιλογές: η αμερικανική κυβέρνηση, ενώ εξέφραζε την ουδετερότητά της και είχε αναμιχθεί στη διατήρηση της ειρήνης στη Βοσνία, μέσω της Implementation Force (IFOR, Δύναμη Εφαρμογής), επέτρεψε στην εταιρεία MPRI να διευκολύνει το λαθρεμπόριο όπλων, παραβιάζοντας το εμπάργκο του ΟΗΕ και εκπαιδεύοντας τον στρατό της Κροατο-μουσουλμανικής Ομοσπονδίας που ετοίμαζε τη μεγάλη επίθεση του 1994 στην Κράινα(6).

Αξιόπιστοι εταίροι

Οι αμερικανικές εταιρείες (Vinnell Corp., MPRI, Cubic ή Logicon) συγκρότησαν και εκπαίδευσαν τις ένοπλες δυνάμεις πάνω από 40 χωρών, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 , στο πλαίσιο προγραμμάτων στρατιωτικής συνεργασίας(7).

Αυτά τα δίκτυα αποτελούν εξαιρετικούς διαύλους για τη διάδοση των αμερικανικών στρατιωτικών προδιαγραφών στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, και για τη συγκρότηση ad hoc συμμαχιών. Στην αφρικανική ήπειρο, οι ΙΣΕ αναλαμβάνουν την αμερικανική στρατιωτική επιμελητειακή υποστήριξη και τη διαχείριση ειδικών που υποστηρίζουν τις επείγουσες επιχειρήσεις. Εχουν, εξάλλου, αναπτύξει στρατηγικές επέκτασης και αναζήτησης νέων αγορών, στην Ευρώπη ή στις χώρες του Νότου.

Οι ΙΣΕ παίζουν, πλέον, ζωτικό ρόλο στο σύστημα της αμερικανικής άμυνας και, κυρίως, στην υποστήριξη της λογικής της ως εκστρατευτικού σώματος(8).

Μερικές από αυτές έχουν πραγματοποιήσει, εδώ και αρκετά χρόνια, σημαντική δουλειά στον τομέα των λόμπι, για να παρουσιαστούν ως αξιόπιστοι εταίροι στη διαχείριση επιχειρήσεων ειρήνης, με κίνδυνο να βαθύνουν τη σύγχυση που υπάρχει ήδη ανάμεσα σε αναπτυξιακή βοήθεια, ανθρωπιστική βοήθεια και στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Αυτής της φάσης προηγήθηκε η αναδιάρθρωση της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας, όπου σημειώθηκαν, εδώ και πέντε χρόνια, πολλές συγχωνεύσεις και εξαγορές(9). Χάρη στις δραστηριότητες των υπηρεσιών, οι πολυεθνικές που προτείνουν να χρησιμοποιήσουν τις νέες τεχνολογίες της πληροφορίας και της επικοινωνίας (ΝΤΠΕ) για να «κυριαρχήσουν στα μελλοντικά πεδία της μάχης», διεισδύουν σε έναν επικερδή τομέα.

Πείρα και εξειδίκευση

Οπως εξηγούσε ο επικεφαλής της L-3 Communications, Φρανκ Λάντζα, κατά τη διάρκεια της εξαγοράς της εταιρείας MPRI, το 2000: «Η MPRI είναι μια εταιρεία σε πλήρη επέκταση, με αρκετά περιθώρια κέρδους και ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που δεν έχει καμία άλλη επιχείρηση στον τομέα της εκπαίδευσης δυνάμεων, και οι υπηρεσίες της είναι συμπληρωματικές των προϊόντων μας. (...)

Η MPRI είναι, επίσης, πολύ δραστήρια στη διεθνή σκηνή, καθώς η αλλαγή του πολιτικού κλίματος προκάλεσε αύξηση στη ζήτηση ορισμένων υπηρεσιών... Εξάλλου, αυτά τα προγράμματα τείνουν να επεκταθούν και να μας οδηγήσουν προς άλλες δυνατότητες(10)».

Την άλλη όψη του νομίσματος υπενθυμίζει έκθεση της «Government Accountability Office» (GAO), η οποία υπογραμμίζει την έλλειψη ελέγχου των ΙΣΕ, καθώς κανένα κεντρικό σύστημα δεν είναι ικανό να παρακολουθεί τα πολυάριθμα συμβόλαια ανάθεσης έργων σε τρίτους, που υπογράφουν οι αμερικανικές υπηρεσίες(11).

Μολονότι οι διεθνείς κανονισμοί δεν έχουν προσαρμοστεί καθόλου στον αγώνα ενάντια στις παρεκκλίσεις του επιχειρηματικού «μισθοφορισμού», και παρά την ύπαρξη ελέγχου της πώλησης στρατιωτικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ, οι σημερινές πρακτικές αποβλέπουν να παρακάμψουν αυτές τις νομοθεσίες, κυρίως στον τομέα των πληροφοριών και των ειδικών επιχειρήσεων(12).

Για τη ρεπουμπλικανική κυβέρνηση, η αξιοποίηση αυτών των νομικών κενών αποτελεί στοιχείο αποτελεσματικής απάντησης στην τρομοκρατία. Αλλά η αποποίηση των ευθυνών από τον πολιτικό τομέα με την ανάθεση έργων σε τρίτους θέτει όρια στον συγκαλυμμένο «μισθοφορισμό».

Η εμπορική και φιλελεύθερη πρόσοψη αυτής της δυναμικής μπορεί να προκαλέσει σοβαρές παρεκκλίσεις(13). Η αυξανόμενη χρήση πολιτικών πόρων για να υποστηριχθούν οι μακρές επεμβάσεις, με την κινητοποίηση στο έπακρο των δυνάμεων της εφεδρείας και των ιδιωτικών φορέων, φτάνει μέχρι το σημείο να απειλεί την ισορροπία του επαγγελματικού στρατού που εγκαθιδρύθηκε μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Εξάλλου, στις αρχές του 2004, ιδιώτες που εργάζονταν για τις αμερικανικές ΙΣΕ CACI Inc. και Titan Corporation αναμίχθηκαν στο σκάνδαλο της κακομεταχείρισης ιρακινών κρατουμένων.

Πρόσκληση για καταχρήσεις

Για τον Κένεθ Ροθ, εκτελεστικό διευθυντή της Human Rights Watch, ο οποίος μιλούσε στον τύπο, στις 30 Απριλίου 2004, «εάν το Πεντάγωνο σκοπεύει να χρησιμοποιήσει ιδιώτες συμβαλλόμενους για στρατιωτικές αποστολές ή αποστολές πληροφοριών, θα πρέπει να είναι βέβαιο ότι υπόκεινται σε περιορισμούς και σε νόμιμους ελέγχους, (γιατί το να επιτραπεί σε αυτούς τους φορείς) να δράσουν σε νομικό κενό αποτελεί πρόσκληση για καταχρήσεις». Το 2000, έκθεση του επίσημου Εθνικού Πανεπιστημίου Αμυνας της Ουάσιγκτον αναγνώριζε ότι: «Η ιδιωτικοποίηση είναι ίσως λιγότερο δαπανηρή από μια στρατιωτική επέμβαση, αλλά η ποιότητα του αποτελέσματος και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορεί να τεθούν σε κίνδυνο(14)».

Στην ανάθεση έργων σε τρίτους, διακρίνουμε παραδοσιακά τις υπηρεσίες υποστήριξης του στρατού και τις επιχειρησιακές λειτουργίες στο πεδίο της μάχης. Ωστόσο, οι διαχωριστικές γραμμές έχουν γίνει συγκεχυμένες μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Λόγω της πολιτικο-στρατηγικής επιλογής στο Ιράκ, η ανάθεση έργων σε τρίτους και η «μισθοφοροποίηση» συγχωνεύονται σε νέα επιχειρησιακά δόγματα και οι ιδιωτικοί φορείς έχουν αναμιχθεί πολλές φορές στις μάχες.

Μετά την ιρακινή ήττα, η εξασφάλιση ευαίσθητων τοποθεσιών ανατέθηκε πολύ γρήγορα σε ιδιωτικούς φορείς, χωρίς να υπάρχουν πραγματικά μέσα για να τους ελέγξουν. Τον Σεπτέμβριο του 2003, η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η εταιρεία Erinys Iraq Ltd. ανέλαβε να εκπαιδεύσει χιλιάδες Ιρακινούς για να φυλάσσουν τις εγκαταστάσεις γύρω από τον πετρελαιαγωγό Κιρκούκ-Τσεϊχάν, ο οποίος δεχόταν πολλές επιθέσεις. Για να καταλάβουν τις θέσεις στελεχών και να εκπαιδεύσουν τους στρατολογημένους που εργάζονταν για την Erinys Iraq, βρέθηκαν εκεί πολλά επίλεκτα στελέχη της νοτιοαφρικανικής αστυνομίας. Ως μπούμερανγκ, αυτή η δυναμική επηρεάζει σοβαρά τους δυτικούς θεσμούς ασφαλείας και τους στρατιωτικούς θεσμούς: το προσωπικό των ειδικών δυνάμεων, προσελκυόμενο από αμοιβές που μερικές φορές είναι δέκα φορές μεγαλύτερες, καταφεύγει στον ιδιωτικό τομέα(15). Μακροπρόθεσμα, αυτή η αιμορραγία υπερεξειδικευμένων ανθρώπινων πόρων μπορεί να προκαλέσει απώλεια της τεχνογνωσίας (συντήρηση των υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων, εκπαίδευση πιλότων) που έχει αναπτυχθεί αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα.

Επικερδής αγορά

Η απουσία κάθε μορφής μονάδας διοίκησης και ελέγχου, όπως και η ανυπαρξία τυποποιημένων διαδικασιών στρατολόγησης του προσωπικού των ΙΣΕ, ανησυχούν αυξανόμενο αριθμό αμερικανών αξιωματικών. Η σύλληψη ομήρων και οι δολοφονίες «ιδιωτικών στρατιωτών» πολλαπλασιάζονται, και οι στρατιωτικοί δεν είναι σε θέση να προστατεύσουν αυτούς τους «πολίτες». Οι τέσσερις άνδρες που κάηκαν και κρεμάστηκαν από το πλήθος στη Φαλούτζα, στα τέλη Μαρτίου 2004, και των οποίων ο θάνατος ήταν η αιτία βίαιων συγκρούσεων, υπήρξαν υπάλληλοι της αμερικανικής εταιρείας Blackwater Security.

Μολονότι το σχέδιο αφοπλισμού, αποστράτευσης και (θεωρητικής) επανένταξης στην πολιτική ζωή των Ιρακινών πρώην στρατιωτών, κακά σχεδιασμένο και εφαρμοσμένο κατά τρόπο καταστροφικό, δημιούργησε «κενό ασφαλείας», το Πεντάγωνο έδωσε στη δημοσιότητα, στα τέλη Ιουνίου 2003, την υπογραφή ενός συμβολαίου αξίας 48 εκατομμυρίων δολαρίων προς όφελος της Vinnell Corp. για τη δημιουργία και την εκπαίδευση του πυρήνα του νέου ιρακινού στρατού. Αλλες εταιρείες, όπως η MPRI, συνδέθηκαν με αυτό το πρόγραμμα ως υπεργολάβοι. Ταυτόχρονα, η εκπαίδευση των δυνάμεων της ιρακινής αστυνομίας ανατέθηκε στην DynCorp Aerospace Operations, από τον Απρίλιο του 2003, για λογαριασμό του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Τέλος, με την ανάπτυξη των τοπικών ενόπλων οργανώσεων και την ένταση αυτού που οι Αμερικανοί περιγράφουν ως εξέγερση, το Ιράκ μπήκε σε έναν κυκεώνα βίας, όπου η επέμβαση ατόμων της ιδιωτικής ασφάλειας έχει προκαλέσει, κατά τρόπο παράδοξο, αύξηση της αστάθειας, σε σημείο που αυτή να γίνει μία πολύ επικερδής αγορά, με αμοιβές που μπορεί να φτάσουν μέχρι και τα 1.000 δολάρια την ημέρα.

Πολλές χιλιάδες πρώην στρατιωτικοί εργάζονται, στο πλαίσιο συμβολαίων ασφαλείας, για λογαριασμό δυτικών πολιτικών υπηρεσιών, ενώ η Kroll και η Control Risks εξασφαλίζουν, για παράδειγμα, την ασφάλεια του προσωπικού της Αμερικανικής Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης (USAID) και της βρετανικής διπλωματίας και συνεργασίας.

Η ιρακινή κρίση δείχνει ξεκάθαρα ότι αυτοί οι ιδιωτικοί φορείς, που είναι παρόντες στις ουσιαστικές φάσεις της σύγκρουσης αλλά και μετά τη σύγκρουση, εκπληρώνουν απαραίτητες λειτουργίες στην άσκηση της βίας από την αμερικανική δύναμη. Η εξάπλωση του δυτικού επιχειρηματικού «μισθοφορισμού» σε αυτή τη χώρα είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής πολιτικής πειραματισμού νέων μορφών επέμβασης. Αλλά, αυτές οι πολιτικές επιλογές αγνοούν τη σημασία των σημερινών δυσκολιών, όπως δείχνει η παραχώρηση, τον Μάιο του 2004, ενός συμβολαίου 293 εκατομμυρίων δολαρίων στην Aegis Defence Service (μια ΙΣΕ που δημιουργήθηκε το 2003 και διευθύνεται από τον βρετανό συνταγματάρχη Τιμ Σπάισερ), με στόχο τον συντονισμό πάνω από πενήντα ιδιωτικών εταιρειών και την προσφορά άμεσης προστασίας στις επιχειρήσεις ανοικοδόμησης.

Πρόβλημα κυριαρχίας

Ωστόσο, πολλοί αγγλοσάξονες διπλωμάτες δεν φαίνεται να θεωρούν ανησυχητική την ιδιωτικοποίηση. Το Μάιο, ανώτατος πολιτικός αξιωματούχος της συμμαχίας είχε βεβαιώσει ανωνύμως, κατά τη διάρκεια διάσκεψης στο Παρίσι, ότι ο πολλαπλασιασμός των ΙΣΕ είναι «μια υγιής κατάσταση», η οποία θα μπορούσε να επαναληφθεί εάν κατέληγε με επιτυχία στο Ιράκ.

Η ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων ειρήνης γίνεται, λοιπόν, κατά τρόπο σταδιακό «ωθώντας συνεχώς τα όρια» της ανάθεσης στρατιωτικών λειτουργιών σε τρίτους.

Ο αμερικανός πρώην πολιτικός διοικητής του Ιράκ, Πολ Μπρέμερ, με την απόφασή του να μην συμπεριληφθεί ο τομέας της ιδιωτικής ασφάλειας στη νέα ιρακινή νομοθεσία, απέκλεισε κάθε έλεγχο αυτού του τομέα από τους Ιρακινούς.

Εάν, στην περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πολλαπλασιασμός των πολιτικών και στρατιωτικών ιδιωτικών φορέων υπηρετεί τα εθνικά στρατηγικά συμφέροντα (η ποσότητα των συμβολαίων που έχουν υπογραφεί με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση υποχρεώνει τις ΙΣΕ στη νομιμοφροσύνη απέναντι στην εξουσία), τα τελευταία γεγονότα στο Ιράκ δείχνουν ότι είναι κυρίως πηγή χάους και διαιώνισης των συγκρούσεων.

Στην πραγματικότητα, η ιδιωτικοποίηση της βίας θέτει σε κίνδυνο τη μελλοντική ιρακινή κυριαρχία.

Υπογραμμίζει το ασυμβίβαστο των αμερικανικών οικονομικών στόχων με την τοπική πολιτική πραγματικότητα. Επειδή οι ΙΣΕ προτείνουν λύσεις «με το κλειδί στο χέρι» -από συμβουλές μέχρι την πραγματοποίηση επιτόπου, λόγω της αυξανόμενης συγκέντρωσης εμπειρίας και του δυαδικού χαρακτήρα των οπλικών συστημάτων που βασίζονται στην πληροφορική και προκύπτουν από τις νέες τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνίας- , οι ίδιες επιβάλλουν μια υπερβολικά τεχνική ανάγνωση των συγκρούσεων σε βάρος της πολιτικής ανάγνωσης.

Κρυφοί πολέμοι

Οι ΙΣΕ ανατρέπουν τις παραδοσιακές πολιτικο-στρατιωτικές και πολιτικές ισορροπίες στις κοινωνίες που βγαίνουν από κρίσεις, αλλά επίσης και στη Δύση. Ανακατεύοντας τις παραδοσιακές κατηγορίες, πολιτικές/στρατιωτικές και ιδιωτική/δημόσια, αυτοί οι υβριδικοί φορείς λειτουργούν συχνά ως άτυπα δίκτυα που ευνοούν τη διαφθορά και την εγκληματικότητα.

Το αμερικανικό στρατηγικό σύστημα παγκόσμιας επέμβασης, έτσι όπως οικοδομείται προσφέροντάς τους κεντρική θέση, γεννά αστάθεια, ακόμη και χάος. Νομιμοποιεί, με παραπλανητικό τρόπο, τη μονομερή άσκηση της αμερικανικής δύναμης στον κόσμο ή στις «ασταθείς» ζώνες του Νότου, όπου η CIA, οι ειδικές δυνάμεις και οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες διεξάγουν πολέμους χαμηλής έντασης.

Ο επιχειρηματικός «μισθοφορισμός», έκφραση της επικράτησης νέου τύπου συγκρούσεων και εξασθένησης των κρατών στη διεθνή σκηνή, μολονότι ξεκίνησε στο πλαίσιο κυβερνητικών πολιτικών, προμηνύει τις συγκρούσεις που θα πολλαπλασιαστούν στα όρια της παγκοσμιοποίησης.

Η ιδιωτικοποίηση της βίας θα παίξει εκεί καθοριστικό ρόλο. Στους ηγέτες της συμμαχίας, η ιρακινή εμπειρία θα έχει απλώς επιτρέψει να δοκιμάσουν καλύτερα τις συνέπειες της ανάθεσης έργων σε τρίτους πριν τη συστηματοποιήσουν.

(1) Frank Camm, Expanding Private Production to Defense Services, Rand Report MR734, Santa Monica, 1996.

(2) John Deal & James Ward, «Second Thoughts on οutsourcing for the Army», Army Magazine, Association of the United States Army, Arlington (Virginie), Μάιος 2001 (σ. 54) και Michael Ο' Hanlon, «Breaking the Army», «The Washington Post», 3 Ιουλίου 2003.

(3) Αναφέρεται από τη Maya Kulycky, «How far can a war be outsourced?», MSNBC News (MSNBC.com), 14 Ιανουαρίου 2003. URL: http:// www.msnbc.com/id/3072959/

(4) US GAO, «Contingency Operations: Army Should Do More to Control Contract Cost in the Balkans», NSDIAD-00-225, Οκτώβριος 2000.

(5) Walter F. Roche Jr. & Ken Silverstein, «Iraq: advocates of war now profit from iraq's reconstruction», Los Angeles Times, 14 Ιουλίου 2004.

(6) Βλέπε Sami Makki, Sarah Meek et al., «Private Military Companies and the Proliferation of Arms», «Biting the Bullet Briefing 11», International Alert, Λονδίνο, Ιούνιος 2001, σ. 10.

(7) Deborah Avant, «Privatizing Military Training», Foreign Policy in Focus, τόμος 7, αρ. 6, Institute for Policy Studies, Washington D.C., Μάιος 2002.

(8) Βλέπε Stephen Perris & David Keithly, «Outsourcing the sinews of war: contractor logistics», Military Review, US Army Command and General Staff College, Fort Leavenworth (Kansas), Οκτώβριος 2001, σ. 72-83.

(9) Βλέπε Murray Weidenbaum, «The Changing Structure of the US Defense Industry», Orbis (Foreign Policy Research Institute), Philadelphia (Pennsylvanie), φθινόπωρο 2003.

(10) « L-3 Com. announces acquisition of MPRI», Business Wire, 18 Ιουλίου 2000, αναφέρεται από τον Peter W. Singer, Corporate Warriors: the Rise of the Privatized Military Industry, Ithaca and London, Cornell University Press, 2003, σ. 134.

(11) US GAO, «Military Operations: Contractors Provide Vital Services to Deployed Forces but Are Not Adequately Addressed in DoD Plans», Report GAO-03-695, Washington D.C., Ιούνιος 2003.

(12) Βλέπε Eugene Smith, «The new condottieri and US policy : the privatization of conflict and its implications», Parameters, US Army War College Quarterly, Carlisle (Pennsylvanie), χειμώνας 2002-2003.

(13) Thomas Adams, «The new mercenaries and the privatization of conflict», Parameters, US Army War College Quarterly, Carlisle (Pennsylvanie), καλοκαίρι 1999, σ. 103.

(14) National Defense University, Strategic Assessment 1999, Washington D.C., 2000, σ. 240.

(15) Βλέπε τον φάκελο του «Courrier international», αρ. 710, «Irak: drole d'independance», Ιούνιος 2004, σ. 49-52.

* Ερευνητής στο Διεπιστημονικό Κέντρο Ερευνών για την Ειρήνη και Στρατηγικών Μελετών (Cirpes), Παρίσι, και συγγραφέας του Militarisation de l' humanitaire, privatisation du militaire, Cirpes, Παρίσι, 2004.

LE-MONDE - 26/12/2004

You'll know it when it comes at you

2005-05-12T22:48:00.000+03:00

Ship-sinking monster waves revealed by ESA satellites