La Ville est tranquille

Με τις ταραχές των τελευταίων ημερών στη Γαλλία αυτό που με σιγουριά μπορεί να πει κανείς είναι ότι για μία ακόμη φορά τα πράγματα δε συμπεριφέρονται και δεν είναι μόνο όπως επιφανειακά τα βλέπουμε.

Η ταινία του αρμενικής καταγωγής Robert Guédiguian μπορεί να μην έχει θέμα τις συγκρούσεις στους δρόμους των 'κοινωνικά απομονωμένων' που διέξάγονται στους δρόμους της Γαλλίας αυτές τις μέρες, δείχνει όμως ότι δεν είναι ανάγκη να γίνει μια χώρα μπουρδέλο για να καταλάβει κάποιος (ιδιαίτερα κάποιοι πολιτικοί δημοσιοσχεσίτες ή ισορροπιστές τύπου Σαρκοζί και ντε Βιλπέν) τι τρέχει.

Η Γαλλία είναι η πατρίδα των σύγχρονων κοινωνικών επαναστάσεων για ελευθερία αλλά είναι και η παραδοσιακή πατρίδα της μπουρζουαζίας (δεν είναι τρέλα η 'αριστερή' ορολογία?) και της καλής ζωής. Οι γερμανοί αξιωματικοί που βρίσκονταν στη Γαλλία, μετά από τη γνωστή 'ένδοξη' αντίστασή των Γάλλων (πόσα ανέκδοτα δεν έχουν βγει γι' αυτό....) στο β' παγκόσμιο, τραβούσαν τα μαλλιά τους για τους στρατιώτες τους που γλυκαίνονταν από τις θερμές γαλλίδες και από το easy living του γαλλικού τρόπου ζωής - και στις πόλεις και στην επαρχία - που κινδύνευε να μετατρέψει τα καμάρια της Βέρμαχτ σε ένα μάτσο καλοπερασάκηδες τυχοδιώκτες.

--

Παράξενη έως σχιζοφρενική ισορροπία αυτή μεταξύ της ευαισθητοποίησης για ελευθερία, ισότητα και αληλεγγύη της γαλλικής επανάστασης και αυτής της περιόδου τρομοκρατίας στα μετεπαναστατικά και προναπολεόντεια χρόνια που αποκεφάλιζαν σχεδόν για πλάκα και με συνοπτικές διαδικασίες τους πάντες. Όλα αυτά μαζί με τη μεγαλομανία της πάλαι ποτέ υπερδύναμης που υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της, το εκπληκτικό μωσαϊκό καλλιτεχνικών και φιλοσοφικών ρευμάτων ιδιαίτερα στους τελευταίους δύο αιώνες, και ταυτόχρονα με το χαρακτηριστικό γαλλικό easy livin' (σαν αυτό στην ταινία 'Διακοπές στο Παρίσι' με το Σταυρίδη και το Γκιωνάκη, που ονειρευόντουσαν τη dolce vita της πόλης του φωτός) συνθέτουν την εικόνα της ξεχωριστής - παράξενης γαλλικής κοινωνίας.